Gulu hjólin þar sem slysin og ó­höppin hafa orðið

Átakinu er ætlað að fá bílstjóra til að láta símann eiga sig, horfa í kringum sig, vera meðvitaðir um aðra í umferðinni, keyra á löglegum hraða, stoppa á gangbrautum og rauðum ljósum. Átakið er í samvinnu við og með stuðningi Samgöngustofu, Sjóvá, FÍB, Lögreglunnar, ÍSÍ, sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu og er framkvæmt af Reiðhjólabændum.

Hjólin eru sett upp nærri stöðum þar sem ökumenn hafa valdið alvarlegum slysum á virkum vegfarendum á undanförnum misserum.

„Við vöknuðum bara eldsnemma milli fimm og sex og fórum af stað og byrjuðum að dreifa hjólunum. Við vorum búin að vera að mála þessi hjól núna undanfarnar vikur og undirbúa þetta,“ segir Sigurður Jónas Eggertsson, meðlimur Reiðhjólabænda og einn skipuleggjenda átaksins.

Alls staðar þar sem hjólin eru hafa orðið slys á fólki. Hjólin eiga því að minna fólk á að fara varlega á þeim stöðum þar sem leiðir ólíkra vegfarenda skerast.

„Til þess að vekja svona meiri athygli þar sem eru hættur. Og það er til dæmis eins og það var búið að aka þarna í Laugarneshverfinu tvisvar á krakka þarna við gangbraut. Þannig að við fundum ekki alveg nógu góðan stað þar nema utan um tréð þannig að við settum tvö hjól þar til þess að sjáist vel úr báðum áttum.“

Sigurður segir leyfi fyrir því að hafa hjólin uppi út maí en vonar að þau fái að standa lengur.

„Við erum að vona, eins og þú hefur heyrt um, svona gulur bíll þegar krakkarnir sjá gulan bíl, þá öskra þau alltaf á gulan bíl og slá í næsta eða eitthvað. Ef þau sjá gult hjól þá bara klappa þau þegar þau sjá gult hjól og þá muna allir eftir að kíkja eftir gangandi og hjólandi vegfarendum.“

Síðasta ár erfitt

Sigurður telur að slysum á hjólandi og gangandi hafi fjölgað síðustu ár en segir síðasta árið sérstaklega hafa verið erfitt.

„Okkur allavega blöskraði í haust þegar það var bara frétt eftir frétt eftir frétt að það var ekið á krakka eða gangandi. Konan sem lést á Suðurlandsbrautinni var móðir vinkonu minnar og árið 2017 var ekið á pabba á Sæbrautinni. Hann dó þar. Þannig að þetta slær svolítið nær hjá manni þegar maður les um slysin að maður vilji fara að gera eitthvað í þessu.“

Hann segir símana athyglisþjófa en einnig sé fólk einfaldlega oft að flýta sér of mikið.

„Þegar það er svona mikil umferð, þó að þú sért að flýta þér, kemst þú ekkert fyrr heim þó að þú myndir fara örlítið hægar, aðeins varlega og horfa meira í kringum þig. Það myndi ekki breyta neinu upp á tímann sem það tekur að ferðast. Við erum öll að ferðast saman að komast heim eða hvert sem við erum að fara. Þetta á bara að vera samvinna milli allra í umferðinni og það bara gleymist oft að horfa á okkur á hjólum og gangandi.“

Hann tekur dæmi um til dæmis þegar fólk ekur úr botnlanga og lítur aðeins í aðra átt, eftir bílum, en gleymir að líta í hina áttina eftir hjólandi og gangandi.

Meta hætturnar við hver gatnamót

Heldurðu að hjólreiðafólk þurfi eitthvað að passa sig betur líka?

„Við erum náttúrulega alltaf að passa okkur,“ segir hann og að á sinni ferð sé hann alltaf búinn að meta hætturnar á sinni leið. Það sé erfiðara fyrir krakka að gera það.

„Þeir eru ekkert komnir með þetta í hausinn hvar hætturnar liggja og þess vegna er svo mikilvægt að allir séu vakandi. Þú veist ekkert hver er að koma næst, hvort það sé einhver fullorðinn eða krakki eða einhver sem er ekki að passa sig,“ segir hann.

Hann segir átakið um allt höfuðborgarsvæðið.

„Það eru hjól í Mosó, það eru hjól í Kópavoginum, það er í Breiðholtinu og Reykjavík og náttúrulega út um allt og svo á eftir að fara með þrjú hjól í Garðabæ og Hafnarfjörð.“