Halla slær á putta handboltahetjunnar

Ljóst er að íslenska handknattleiksliðið er hátt uppi eftir velgengni í undanriðlinum. Þeir fara nú í milliriðil með fullt hús stiga. En hetja liðsins, Viktor Gísli Hallgrímsson markmaður, snerti óvænt á viðkvæmu atriði í viðtali um stemmninguna, nefnilega veikindaréttinn.

„Takk fyrir alla áhorfendurna sem komu að styðja okkur. Við vonumst til að sjá sem flesta í Malmö; flug til Köben og nokkrir veikindadagar. Ég vil sjá sem flesta,“ sagði Viktor Gísli.

Hvað var markmaðurinn að segja? Í Reykjavík síðdegis hjuggu menn eftir þessum orðum enda hefur verið fjallað verulega um kólnun, veikindi og fjarveru starfsfólks, einkum þeirra í opinbera geiranum. En sumir vilja halda því fram að starfsfólk líti á veikindadaga sem hluta af sínum kjörum og þá beri að taka, hvort sem menn eru veikir eða ekki.

Veikindarétturinn merkilegur réttur

Þeir höfðu því samband við Höllu Gunnarsdóttur, formann VR, um veikindarétt og þar stóð ekki á svörum. Hún sagði þetta ekki virka alveg svona.

„Veikindarétturinn er merkilegur réttur og er ekki sjálfgefinn. Farið bara átta, tíu ár aftur í tímann og þá áttirðu engan veikindarétt.“

Umsjónarmenn tóku til við að bera blak af Viktori Gísla, menn ráðast ekki á þjóðhetjur; að hann hlyti nú að hafa verið að grínast, heitur eftir leik og uppi í skýjunum. Halla jánkaði því.

„Og þá er nú gott að búa í landi þar sem eru sterk stéttarfélög sem hafa tryggt fólki orlofsrétt. Og það er kjörið að nota orlofsdagana sína, rúlla til Malmö og styðja liðið sitt.“

Umræða um veikindadaga þrálát

En ekki veikindaréttinn, sögðu umsjónarmennirnir og Halla hló við og sagði nei við því.

„Það er náttúrlega eitt, það sprettur upp umræða um veikindarétt reglulega, af ungu fólki sem nýtir sína veikindadaga, fyrstu tvo dagana í mánuði. Að þetta sé minn réttur. 

Auðvitað umgangast flestir þennan rétt sinn af ábyrgð og vinnusamband byggir á trausti. Þetta hefur áhrif á vinnustaðinn þinn og vinnufélaga. Að eiga launað leyfi í veikindum er ekkert sjálfsagt,“ segir Halla.

Hún segir okkur hætta til að taka þessi réttindi sem sjálfsögðum en þau séu merkileg réttindi. Nú sé farið að síga á ógæfuhliðina, kjaraskerðingar launafólks færast í aukana og menn verði að vera á verði; það eigi að þrengja að vinnufólki, lækka laun og hér á Íslandi séu menn í varnarbaráttu fyrir atvinnuleysistryggingar. 

„Þetta er trend,“ sagði Halla meðal annars en sjá má viðtalið við hana í heild hér ofar