Hamingju­óskir til allra sem sögðu nei

Það er góður siður meðal siðaðra manna jafnvel þótt maður sé í tapliðinu að óska sigurvegurunum til hamingju og það ætla ég að gera í þessum pistli á minn hátt. Í fyrsta lagi ætla ég að óska þeim til hamingju með að standa vörð um að Íslenskt þjóðfélag standi óbreitt um ókomin ár. Með því að segja nei við að kanna þann möguleika að hvað felst í fullri inngöngu í ESB er búið að tryggja að sú peningastefna sem hefur verið á Íslandi undanfarin hundrað ár verði áfram um ókomna tíð. Með því er líka búið að tryggja peningaöflunum í landinu áframhaldandi gróða á kostnað þeirra sem berjast fyrir daglegum þörfum og afborganir af lánum. Einna nöturlegast var að horfa upp á fulltrúa ríkasta hluta þjóðarinnar Halldór Benjamín Þorbergsson standa við hlið Sólveigar Önnu Jónsdóttir sem á að heita að sé fulltrúi fyrir þá sem bæði bera kostnaðinn af gróðanum og veikastir standa. Þarna stóðu þau sem hinir fullkomnu samherjar í þeirri baráttu að kerfið yrði óbreytt áfram. Hann fyrir því að það fyrirtæki sem hann er í forsvari fyrir haldi áfram að græða meira í dag en í gær. Og hún að hennar eigin sögn fyrir þeirri hættu að útlenskir kapitalistar komi nálægt Íslandi. Þið verið að fyrirgefa mér varð flökurt við að horfa upp á þetta.

Þeirri fullyrðingu var sífellt haldið á lofti í þessum kosningum sem nú eru nýliðnar að það væri létt verk að koma peningakerfinu á Íslandi í það form sem tíðkast hjá siðuðum þjóðum og við þyrftum enga aðstoð við það. Hugsanlega er það alveg laukrétt og það væri kannski hægt ef viljinn væri til staðar. En þar stendur hnífurinn í kúnni einfaldlega vegna þess að þau öfl sem nú virðast vera búin að ná heljartökum á Íslensku þjóðfélagi munu aldrei vilja að svo fari. Þau vilja einfaldlega hafa þetta áfram eins og það hefur verið að Íslensk alþýða verði áfram með Íslenska krónu og beri kostnaðinn af henni á meðan þau sjálf nýta sér þá kosti að vera með evru. Síðan er gróðinn notaður meðal annars til að reka kosningabaráttu eins og sú sem er nýafstaðinn með því að ljúga að saklausum einfeldningum sem ekki eru komnir lengra á þroska en að trúa lygaþvælunni sem haldið er að þeim. Ég hitti sjálfur tvo af þessum ungu bjánum stuttu fyrir kjördag sem tilkynntu mér að þeir segðu nei vegna þess að þeir vildu ekki vera kallaðir í Evrópskan her. Það er erfitt að komast að því á gamals aldri að þessi öfl séu búin að ná þvílíkum tökum á íslensku þjóðfélagi að þeir geti stjórnað því sér í hag með lygum og ógrynni af peningum.

Ein var sú lygaþvæla sem troðið var í þessa vesalings einfeldninga, var að þeir myndu bæði missa sjálfstæðið og að sjávarauðlindir Íslands yrði stolið af þeim. En svo virðist vera að þeir hafi ekki haft þroska til að skilja að sú auðlind var hirt af þeim fyrir löngu síðan af sömu aðilum og beittu bæði ómældu fé og lygaþvættingi í þessari kosningabaráttu. Sem eitt lítið dæmi um þetta þá væri forvitnilegt að spyrja hvort þeir hafi fengið einhverjar milljónir á sama tíma og börn Samherjahjónanna fengu sinn hlut í fyrirtækinu upp á milljarða. En sá hlutur var að megninu til óveiddur fiskur í hafinu í kring um Ísland og taldist okkar auðlind eins og stendur skýrum stöfum í stjórnarskrá Íslands. Svo er ég ekki í vafa um það að sá gjörningur hefur verið gerður á þann hátt að sem minnst hefur runnið af skatttekjum til Íslenska ríkisins á sama hátt og þegar þeir spila á kerfið þegar þeir landa afla úr eigin skipum.

Nú er ég ekki í vafa um að þeir sem lesa þennan pistil og eru í því liði að hafa sagt nei í þessum kosningum hugsi með sér, sá er fúll. Já það er alveg laukrétt að ég er hundfúll sérstaklega að komast að því á gamals aldri að til skuli vera öfl á þessu landi sem geti í krafti auðs og lyga spilað á stóran hóp fólks eins hljóðfæri. Sem dæmi var ein lygin sú að Íslensk sjávarútvegsfyrirtæki yrðu keypt upp af stærstu útgerðum í Evrópu. Auðvita átti þetta greiða leið í þennan hóp sem spilað var með því eðlilega hafa þeir ekki haft hugmynd um að stærsta útgerðarfélag í Evrópu heitir Samherji. Annar álíka lygaþvættingur var borin á borð eins og við yrðum skikkuð til að leggja sæstreng og með því yrði öll raforka hirt af okkur eða að við yrðum að taka á móti ómældu fjölda af flóttamönnum til landsins. Verst var þó að þeim tókst að sannfæra þennan hóp um það að þarna væri verið að kjósa um að ganga í Evrópusambandið sem var alls ekki og sannfærir mig um það að í kollinum á þessu fólki er heiðríkjan ein. Reyndar dettur mér í hug að þarna sé hópurinn sem ekki hefur getað lesið sér til gagns í Íslensku þjóðfélagi búin að ná kosningaaldri.

Ég minntist á það í byrjun á þessum skrifum hversu ömurlegt hefði verið upp á að horfa fulltrúa ríkasta hluta þjóðarinnar Halldór Benjamín Þorbergsson standa við hlið Sólveigar Önnu Jónsdóttir sem samherja í andstöðu sinni við að kanna aðild að ESB. Og ég er satt að segja furðu lostin á Sólveigu sem á að heita að sé fulltrúi þeirra sem verst hafa það í Íslensku þjóðfélagi berjast á móti því að hennar skjólstæðingar fái að skoða hvort hagur þeirra geti hugsanlega batnað. Hún er kannski farin að trúa því sem maðurinn við hlið hennar og hans fylgifiskar þreytast ekki á að halda fram að jöfnuður á milli stétta á Íslandi sé svo stórkostlega mikill og góður að engin ástæða sé til að breyta því. Enda eru útreikningar þeirra á þann hátt að ef laun Halldórs Benjamíns væru lögð saman við laun skúringakonu í liði Sólveigar Önnu og síðan deilt með tveimur þá sér auðvita hver heilvita maður að það þarf engu að breyta á Íslandi.

Höfundur er fyrrverandi sendibílstjóri.