Ó­mögu­legt að af­neita sorginni til lengri tíma

Andri Már er fæddur 1. september árið 1998 og er 27 ára gamall. Hann er alinn upp í Kópavogi og hefur búið þar mest allt sitt líf ásamt foreldrum sínum. Jákvætt hugarfar einkennir þennan unga mann sem er orðinn mikil stjarna í heimi íþróttafrétta og samfélagsmiðla.

Samhliða því starfar Andri á leikskólanum Baugi í Kópavogi.

„Það eru margir sem eru í miklum vandræðum með að staðsetja mig í aldri, það fer alveg frá því að vera töluvert eldri og niður í að ég sé tíu ára,“ segir Andri og skellir upp úr en hann hefur mikinn húmor fyrir sjálfum sér og leggur mikið upp úr jákvæðni í daglegu lífi.

„Ég, mamma og pabbi höfum alla tíð búið þrjú saman. Ég á danskan hálfbróður pabba megin sem hefur alltaf búið í Danmörku þannig ég er svolítið einkabarn, við mamma og pabbi höfum alltaf verið þrjú á heimili.“

Hann segist ekki samþykkja staðalímyndir um einkabarnið sem fær allt.

„Ég hef reynt að vera talsmaður þess að afbaka steríótýpur einkabarna,“ segir Andri og hlær. 

ADHD, lesblinda og íþróttaástríða

Hann og foreldrar hans hafa alla tíð átt í mjög góðu sambandi og eru miklir vinir en Andri fór sömuleiðis ungur að árum að eignast góða vini sem hafa alltaf verið stór hluti af hans lífi.

„Ég var mjög ofvirkur sem barn með athyglisbrest, ADHD, mikla lesblindu og var þar af leiðandi ekki góður námsmaður.“

Aðspurður hvort námsörðugleikar hafi haft áhrif á sjálfsmyndina segir Andri svo ekki vera.

„Ég var rosalega virkur í íþróttum og átti marga góða vini sem voru í svipuðum aðstæðum og ég gagnvart náminu þannig þetta var svolítið normið líka í kringum mig. 

Auðvitað var stundum erfitt að eiga í miklu basli með námið en mér fannst það aldrei neitt svakalegt. Það kemur líka í ljós að ég er með lesblindu og ég held ég hafi nýtt mér það sem smá afsökun,“ segir Andri kíminn og bætir við: 

„Þá gat maður gripið í það þegar hentaði og líka bara fattað að það væri ekkert alfarið mér að kenna þegar það gekk illa.“

Stundvísi og virðing

Íþróttir áttu hug og hjarta Andra í æsku og ekki síst allur fjölmiðlahluti þeirra. Hann hafði ekki síður gaman af því að horfa á sérfræðinga í setti og að spila sjálfur en Andri var bæði í fótbolta og handbolta í æsku.

„Ég held ég hafi snemma áttað mig á því að ég væri ekki að fara að ná langt sem leikmaður en ég var þó lengur í handboltanum en fótboltanum. Það gerði alveg ótrúlega mikið fyrir mig og ég leit rosalega upp til þjálfaranna eins og margir aðrir og maður var rosalega heppinn að hafa þá.“

Hann segir að íþróttaiðkunin hafi kennt honum ótal margt gott sem ósjálfrátt hefur smitast út í hans daglega líf í dag.

„Bæði er gott að sjá og læra að það eru ekkert allir bestir og það er bara í góðu. Þú lærir góðar lífsreglur og ég get ómögulega skilið til dæmis fólk sem hefur verið í íþróttum alla ævi en er alltaf að mæta seint. 

Íþróttir kenna þér að mæta tímanlega, mæta tilbúinn og bera virðingu fyrir tíma annarra. Það er góður agi þarna og sömuleiðis virðing fyrir öðrum.“

Árið 2020 þegar Andri er aðeins 21 árs gamall byrjar hann að vinna í íþróttafréttum á Vísi.

„Ég byrja sem svona skrifandi penni þar sem ég fer að taka viðtöl og skrifa á leikjum í handboltanum.“

Hann segir lesblinduna ekki hafa háð sér mikið í því.

„Ég held ég þurfi alveg að lesa textann oftar en margir og maður þarf að hafa fyrir því en svo lærirðu svo rosalega mikið. Ég til dæmis var farinn að átta mig á algengum villum hjá mér og hanna „autocorrect“ sem lagar villur í tölvunni út frá því, alltaf þegar ég gerði sömu villu leiðrétti tölvan mig. 

Maður lærir líka inn á tæki og tól sem vinna með manni því það er rosalegur hraði í þessu. Ég er alveg ótrúlega þakklátur Eiríki Stefáni og strákunum í sportinu sem höfðu trú á mér.“

Í mikilli hæð þegar ljósin voru slökkt

Þegar Covid skellur á segist Andri hafa fundið fyrir miklu vonleysi.

„Ég hélt bara að allt væri búið núna þegar hlutirnir voru loksins að komast á skrið hjá mér. Ég var kominn með draumastarfið og svo vissi maður bara ekkert hvort það myndi haldast eða ekki. 

Svo var ég nýbúinn að fá rosalegt hrós frá Kjartani Atla í þáttunum Körfuboltakvöld og maður var að fljúga ansi hátt þarna, svo allt í einu var öllu kippt undan manni. Ég hugsaði bara: Jæja, þar fór það,“ segir Andri en hann nýtti frítíma sinn ansi vel.

„Ég keypti mér alls konar fjölmiðlanámskeið á netinu og gerði allt sem ég gat til að læra meira. Ég veit ekki hvort það hafi breytt rosa miklu en það hélt mér allavega við efnið og ég var með rosalegan metnað sem ég vildi sýna í verki.“

Verður að fara kaldur í þetta

Sóttvarnarreglur breyttust í faraldrinum og þá var alltaf einn fenginn til að taka viðtöl á leikjum.

„Mér fannst ég ná að skera mig svolítið út á þessu sviði og fékk að taka viðtöl. Maður verður að fara kaldur í þetta og ég var duglegur að spyrja Gumma Ben hvort ég mætti ekki taka viðtölin. Ég fékk rosa mikið pepp frá strákunum sem hefur sannarlega skilað sér.“

Andri er oftar en ekki í beinni útsendingu sem getur sannarlega tekið á taugarnar.

„Um leið og fiðringurinn kemur er smá erfitt að losa sig við hann og auðvitað er þetta stressandi en maður lærir rosa vel inn á það með tímanum. Ég gerði líka fjölda mistaka í upphafi ferilsins sem hafa verið mjög lærdómsrík.“

„Ekki drulla á þig“

Mottóið hjá Andra er einfalt.

„Ég segi við sjálfan mig: Ekki drulla á þig,“ segir Andri hlæjandi og bætir við: „Ég byrjaði að segja þetta við mig í menntaskóla þegar ég fattaði að prófin skiptu máli og það hefur virkað frekar vel. 

Ég hef lent á helling af veggjum og gleymi því aldrei þegar ég ruglast einu sinni á nafni, næ ekki að koma því rétt frá mér og stama smá. Ég gleymdi í kjölfarið mikilvægari spurningu við annan þjálfarann og svo byrjar einhver að hrauna yfir mig á netinu eftir leikinn. 

Ég var vanur því í æsku að rífa kjaft og vildi oftar en ekki eiga síðasta orðið þannig það var alveg krefjandi að svara því ekki og vera með stæla á móti en maður verður að passa sig. 

Ég svaf ekki ég var svo pirraður yfir því að hafa klikkað á þessu en í dag er bara lærdómsríkt að hafa gert þessi mistök,“ 

segir Andri og brosir.

Saman í úrslitaþætti Bannað að hlæja

Andri hefur nýverið fært sig yfir í skemmtikraftastarfið og hefur meðal annars verið að vinna með áhrifavaldastjörnunni Guðrúnu Svövu, betur þekkt sem Gugga í gúmmíbát.

„Við Gugga höfum þekkst lengi og kynntumst upphaflega í gegnum djammið. Við eigum marga sameiginlega vini og náum vel saman og það innsiglaðist svolítið þegar við vorum saman í úrslitaþættinum af Bannað að hlæja.“

Hér má sjá stiklu af Andra í einum þætti af Bannað að hlæja: 

Daginn eftir tökur á þættinum fór Andri að hugsa að þau gætu verið öflug saman í að skemmta fólki.

„Eftir að þátturinn kemur út fáum við staðfestingu á því og sjáum að aðrir taka eftir því. Maggi í Flórída sem rekur skemmtistaðinn Brons í Keflavík heyrir í okkur og spyr hvort við séum til í að vera með bingókvöld þar saman. Við kýlum á það og út frá því höfum við skemmt víða um landið. 

Það hefur lukkast vel og það er vel tekið í okkur sem tvíeyki. Við eigum auðvelt með að grínast saman og oft er þetta ekkert þaulæft heldur hendum við svolítið boltum á milli okkar á sviðinu.“

Húmorinn mikilvægt haldreypi

Húmorinn hefur að sögn Andra alltaf verið mikilvægur hluti af hans lífi.

„Fyrir mér er ekki hægt að fara í gegnum lífið nema hafa húmor fyrir sjálfum sér og öðrum. Ég hef alltaf haft gaman að því að grínast, það gerir lífið skemmtilegra og lengir það líklega,“ segir Andri og hlær.

Samband hans við sjálfan sig hefur að mestu leyti verið mjög gott í gegnum tíðina og hann hefur sömuleiðis alltaf treyst á eigið innsæi.

„Mér finnst alltaf spennandi að fara mína eigin leið og ég reyni að fylgja ekki bara straumnum. Eftir grunnskóla fóru til dæmis eiginlega allir vinir mínir í Menntaskólann í Kópavogi á meðan ég ákvað að fara í Fjölbraut í Garðabæ þar sem ég þekkti fáa og vissi að ég þyrfti að kynnast nýju fólki. 

Ég er náttúrulega með mikinn mótþróa og vil ögra sjálfum mér líka. Flestir vinir mínir fóru eitt sumarið að vinna á Kópavogsvelli en þá ákvað ég að sækja um á lager þar sem ég var bara að vinna með eldri mönnum sem létu mann alveg heyra það í starfinu. Það herti mig.“

Þegar Andri lauk stúdentsprófi í FG jólin 2018 fann hann að hann var ekki tilbúinn að fara strax í frekara nám. Hann fékk heldur óvænt starf á leikskóla við hliðina á heimili sínu og mælir með því fyrir alla stráka að prófa að starfa á leikskóla. 

„Ég man þegar ég byrjaði hugsaði ég að ég yrði þarna kannski fram að sumri og svo myndi ég finna mér eitthvað meira töff,“ segir Andri hlæjandi og bætir við: 

„Svo átti þetta bara svona ótrúlega vel við mig og sjö árum síðar er ég enn hér búinn að læra svo margt og kynnast frábæru fólki á öllum aldri. 

Mér finnst að allir strákar ættu að prófa að starfa á leikskóla því þetta herðir mann ekkert smá mikið. Ég kunni varla að reima eigin skó þegar ég byrjaði og hef lært alveg ótrúlega mikið síðustu sjö árin. Þetta er ótrúlega gefandi og skemmtilegt starf og ég fæ líka mikinn stuðning frá leikskólastjóra sem leyfir mér að vera á svolítið frjálslegum vinnutíma samhliða öllu hinu fjörinu hjá mér.“

Kannski hefur einkabarnið í honum haft áhrif á þetta hjá honum.

„Ég fór náttúrulega svo oft einn til útlanda með mömmu og pabba og þá varð maður að finna sér vini og kynnast fólki. Ég hef einhvern veginn alltaf verið óhræddur við það.“

Ætlaði ekki að mæta í afmælið

Það eru líka áföll sem hafa mótað Andra en hann missti frænda sinn í desember árið 2023 og gekk í gegnum mikla sorg.

„Í seinni tíð hefur maður svolítið séð hvað það er stutt milli feigs og ófeigs og hvað tilviljanir í lífinu raðast oft skringilega upp. Frændi minn Hjalti Þór Ísleifsson var tveimur árum eldri en ég og mjög góður vinur minn. 

Hann tók sitt eigið líf í desember mánuði fyrir rúmum tveimur árum síðan. Við vorum mjög nánir og sérstaklega þegar við vorum yngri en það eru ekki margir í fjölskyldunni á okkar aldri.“

Í þessari grein er fjallað um sjálfsvíg. Fólki með sjálfsvígshugsanir er bent á upplýsingasíma heilsugæslunnar s.1700, netspjallið heilsuvera.is, Hjálparsíma Rauða krossins s.1717, á netspjallið 1717.is og á Píeta símann s.552-2218.

Tæpum mánuði fyrir andlát Hjalta heldur móðir hans upp á fimmtugsafmæli sitt.

„Hjalti bjó í Sviss á þessum tíma og ég hafði lítið hitt hann í nokkur ár. Ég hafði fengið einhverja rosalega flensu rétt fyrir afmælið og hafði verið fárveikur heima þannig ég ætlaði mér ekkert að fara.“

Á föstudeginum var Andri farinn að ná bata en mætti ekki í vinnu til að ná þessu alveg úr sér.

„Mér fannst því ekki passa að mæta í afmælið en einhverra hluta vegna ákveð ég samt að gera það því fjölskyldan mín hvatti mig til að kíkja stutt. Ég mætti og var ekki að drekka og hitti þarna Hjalta í miklu stuði.“

Þakklátur að hafa hitt hann í síðasta skipti

Þessi kvöldstund átti eftir að vera verðmætari en Andra hefði nokkurn tíma grunað.

„Það var mjög gaman hjá okkur og Hjalti gaf rosalega mikið af sér. Maður veltir því fyrir sér hvort þetta hafi verið hans leið til að kveðja fjölskylduna að einhverju leyti þótt engan hefði grunað hvað ætti eftir að gerast mánuði síðar. 

Ég er rosalega þakklátur að hafa hitt hann í síðasta skipti, það hefði verið rosalega erfitt að fyrirgefa sér það að hafa ekki mætt í afmælið. Það var einhver þarna uppi sem ýtti aðeins við manni og það var mjög verðmætt að fá þetta kvöld.“

Mikil fyrirmynd

Hjalti var alltaf mikil fyrirmynd fyrir Andra.

„Hann var bókstaflega klárasta manneskja sem ég hef kynnst og kannski varð það honum að falli líka, eins sorglegt og það er. Fráfall hans hafði auðvitað mjög þung áhrif á mig en ég var líka í afneitun í smá tíma.“

Andri gleymir aldrei símtalinu sem hann fékk þetta kvöld.

„Við æskuvinirnir hittumst einu sinni á ári og þetta desemberkvöld vorum við allir saman úti að borða. Ég fæ símtal í miðjum matnum og gat engan veginn meðtekið það. 

Ég dílaði ekkert við það, setti símann aftur í vasann og sagði engum frá því. Svo hélt ég einhverri falskri gleði áfram og fór út á lífið með strákunum.“

Hann segist engan veginn hafa verið í tengingu við sjálfan sig.

„Á laugardeginum förum við fjölskyldan til fjölskyldu hans þar sem allir nánustu eru komnir saman og við lesum kveðjubréfið hans. Afneitunin hélt áfram hjá mér og ég var það ruglaður á því að ég átti miða á IceGuys tónleika sem ég fór á. Ég var að fylgja einhverri skipulagðri dagskrá hjá mér og ég bara neitaði algjörlega að horfast í augu við þetta.“

Á sunnudeginum flúði Andri svo til vinar síns því hann átti svo erfitt með að vera heima hjá sér í sorginni.

Á mánudeginum mætir raunveruleikinn og ég fer í vinnuna. Þá allt í einu „crasha“ ég algjörlega og fæ að fara heim. Þetta var rosalega skrýtið ferli.“

Lífssýnin breytist líka algjörlega í kjölfarið segir Andri.

„Þetta kennir manni hvað lífið er stutt og hvað litlu hlutirnir skipta miklu máli. Þetta er líka ástæða þess hvað ég get verið bilaður og vil aldrei missa af neinu. Það er líklega sprottið út frá þessu og ég er alltaf að hugsa hvað maður veit aldrei hvað getur gerst og þú veist aldrei hvort eitthvað sé í síðasta skipti.“

Körfuboltaáhuginn frá pabba

Fjölskylda og vinir eru rosalega mikilvæg fyrir Andra.

„Maður treystir kannski og stólar meira á vini sína sem hálfgert einkabarn og þeir hafa allir hjálpað mér rosalega mikið.

Feðgarnir Andri og Eggert eiga íþróttaáhugann sameiginlegan og körfuboltaáhugi Andra sprettur beint frá föður hans.

„Foreldrar mínir eru bæði úr Keflavík en þegar ég var lítill þótti körfubolti alls ekki töff í Kópavogi. Hins vegar var sportið mjög vinsælt í Keflavík og pabbi tók mig rosa oft með sér á leiki þar.“

View this post on Instagram

A post shared by Andri Már Eggertsson (@nablinn)

Þau fylgjast stolt með syni sínum blómstra.

„Það kemur alveg fyrir að mamma getur ekki horft þegar ég er í beinni, henni finnst þetta mjög stressandi en hún hefur samt gaman að þessu.“

Í sjöunda bekk þegar Nablinn verður til

Það er svo ekkert nýtt fyrir Andra að vera byrjaður að vekja athygli.

„Sem unglingur held ég að ég hafi fljótt verið byrjaður að vera áberandi í ákveðnum kreðsum, það var auðvelt að muna eftir gaurnum með gleraugun sem var undir 165 cm á hæð. 

Ég var áberandi minni en allir aðrir og var líka alltaf svolítið í því að rífa kjaft. Ég hafði alltaf gaman að því og hef aldrei verið viðkvæmur fyrir sjálfum mér. Ég er í sjöunda bekk þegar viðurnefnið Nablinn sprettur fram. Ég hef aldrei tekið því sem einhverju sem er niðrandi.

Svo heldur boltinn áfram að rúlla hjá manni og ég var alltaf svolítið óþolinmóður því mig langaði að stefna langt og vekja athygli á því sem ég var að gera. Þegar ég fór að vinna með Hjörvari Hafliða í Dr. Football opnaði það líka enn fleiri dyr.“

Gaman að rökræða í pottinum

Fólk hefur auðvitað skiptar skoðanir á íþróttaliðum og oft er stutt í rifrildin.

„Mér finnst auðvelt að hunsa það þegar fólk er með einhver leiðindi en ég myndi líka bara segja að ég fái 90% af jákvæðum viðbrögðum. Ég hef mjög gaman að því að taka spjall um boltann og lífið við fólk sem ég þekki ekki, til dæmis bara í pottinum í sundi. 

Það er líka skemmtilegt að rökræða og hafa ólíkar skoðanir. Mesta viðurkenning sem ég get hugsað mér er þegar fólk kemur til mín og segist ánægt með það sem ég er að gera. Ég gat ekkert í íþróttum en hafði alltaf metnað fyrir þessu og það er rosaleg viðurkenning að fá að vinna í þessu samhliða til dæmis gömlum atvinnumönnum.“

View this post on Instagram

A post shared by Andri Már Eggertsson (@nablinn)

Að lokum berst talið að ástinni en Andri er einhleypur.

„Ég er ekki með kærustu og er ekkert að leita sérstaklega að því þótt ég sé ekkert lokaður fyrir ástinni. Mér finnst lífið ekki snúast um það að maður verði að finna maka, það er mikið um að vera hjá mér og ég nýt lífsins í botn með sjálfum mér. 

Ég veit ekkert hvað komandi tímar bera í skauti sér en mig langar bara að halda áfram af miklum krafti og reyna að detta eitthvað nýtt og skemmtilegt í hug á leiðinni,“ segir hann brosandi að lokum.