Hvað er það versta sem þú hefur gert?

Þannig mætti í stuttu máli lýsa kjarnanum í The Drama sem er svört rómantísk gamanmynd þar sem áhorfendur eru spurðir áleitinna spurninga um fyrirgefningu, traust í nánum samböndum og það hvernig álit annarra litar skynjun okkar á heiminum.

Hinn norski Kristoffer Borgli leikstýrir myndinni, skrifar handritið og klippir hana. Borgli hefur áður gert svörtu absúrd-grínmyndirnar Syk Pike (2022) og Dream Scenario (2023) með Nicolas Cage. 

Stórstjörnurnar Zendaya og Robert Pattinson fara með aðalhlutverk myndarinnar en leikhópurinn er einnig skipaður þeim Alönu Haim, Mamoudou Athie og Hailey Gates.

Breski safnstjórinn Charlie (Pattinson) og bandaríski bóksalinn Emma (Zendaya) eru að fara að gifta sig þegar óvænt játning hennar á hræðilegum gjörningi úr fortíðinni setur allt úr skorðum. Við tekur undarleg, súrrealísk og sprenghlægileg atburðarás þar sem tilvonandi hjónin reyna að sigla gegnum ólgusjó tilfinninga og uppákoma.

The Drama var frumsýnd 9. apríl hérlendis og er sýnd í Sambíóunum og Smárabíói. Völdum þáttum kvikmyndarinnar hefur þurft að spilla í dóminum að neðan.

Vandræðalegheit, rómantík og hryllingur

The Drama hefst þegar safnstjórinn Charlie er að fara yfir brúðkaupsræðuna með besta vini sínum, Mike (Athie), og rifjar upp vandræðaleg fyrstu kynni sín af tilvonandi eiginkonu sinni, Emmu. 

Sambandið hefst með „meet-cute“ þar sem Charlie sér Emmu lesa bók á kaffihúsi og heillast af henni. Hann flettir upp bókinni á netinu, fer upp að Emmu og segist elska bókina en hún svarar engu og virðist hunsa hann. 

Uppákoman er martraðarkennd, Charlie er í losti, líður eins og allir séu að horfa á hann og hrökklast í burtu. Hann fer svo aftur upp að henni til að biðjast afsökunar og þá kemur í ljós að Emma er heyrnarlaus á öðru eyra og heyrði þess vegna ekki í honum. Hún býður honum að byrja samtalið upp á nýtt og þau fara í kjölfarið saman á stefnumót. 

Þessar upphafssenur setja tóninn fullkomlega fyrir það sem tekur við. Samspil myndatöku, klippingar og tónlistar magnar upp óþægindin sem eiga bara eftir að aukast. Óöryggi, tortryggni og klaufska Charlie eru kjörnuð í þessari stuttu senu og sömuleiðis meðvitund hans um álit annarra. Persóna Emmu er dularfyllri vegna þess hve opin hún er í garð þessa aulalega manns. Síðar meir kemur í ljós hvers vegna hún er svona tilbúin að fyrirgefa.

Sýnt er örlítið frá undirbúningi turtildúfanna þar til kemur að lykilsenu myndarinnar. Charlie og Emma bjóða vinapari, Mike og Rachel (Haim), að smakka með sér brúðkaupsmatseðilinn og þegar þau eru orðin vel í glasi ákveða þau að fara í samkvæmisleik: „Hvað er það versta sem þú hefur gert?“ Öll hafa þau gert eitthvað virkilega ljótt á lífsleiðinni en þegar kemur að Emmu játar hún nokkuð sem slær alla út af laginu.

Ég ætla ekki að spilla því fyrir lesendum hverju Emma ljóstrar upp um. Þó má segja að það sé í senn hræðilegt og sprenghlægilegt vegna þess hve fáránlegt það er. 

Viðbrögð borðgestanna eru misjöfn en þau eru þó öll í hálfgerðu áfalli. Charlie hlær taugaveiklunarhlátri og trúir unnusti sinni ekki en Rachel, sem hefur sjálf lýst hræðilegu bernskubreki, hefur engan húmor fyrir uppljóstruninni og slúttar partýinu um leið.

Játningin virðist marka spor í sandinn og setur brúðkaupið í uppnám. Charlie finnst hann ekki geta treyst unnustunni lengur og festist í sínum eigin súru hugsunum og ímyndunum. Á sama tíma finnst Emmu hún ekki geta unnið traust hans aftur sama hvað hún reynir. Við tekur lokaundirbúningurinn fyrir brúðkaupið þar sem hver vandræðalega senan á fætur annarri fær áhorfendur til að engjast um af hlátri og aulahrolli.

Persónurnar píndar til að skemmta áhorfendum

The Drama er ekki hefðbundin rómantísk gamanmynd enda hefur sú grein umbreyst með tilkomu samfélagsmiðla, stefnumótaforrita og streymisveita. Rétt eins og The Materialists eftir Chloe Zhao (sem missti sig reyndar í pælingum), tekst The Drama á við illviðráðanlegan nútímann og ýmsa anga hans.

Snilldin við myndina byggir á þremur grunnstoðum, frábærum leik aðalleikaranna tveggja, snjöllu handriti og leikstjóra sem keyrir markvisst upp súra stemminguna og óþægindin. Játningin sem keyrir söguna áfram virkar svo vel því hún er í grunninn mjög fyndin en á sama tíma getur maður ekki alveg afskrifað hryllinginn að baki henni.

Frá játningunni byggjast óþægindin jafnt og þétt upp með góðu dassi af svörtum húmor. Parið á í spennuþrungnum og erfiðum samtölum hvort við annað og óþægilegum samskiptum við fólkið í kringum sig. 

Borgli nýtur þess að láta bæði áhorfendur og persónurnar sínar þjást og gengur sífellt lengra. Atburðir sögunnar eru absúrd en það krefst samt ákveðinnar jafnvægislistar að viðhalda og byggja upp fáránleikann. Einstaka sinnum finnst manni gengið aðeins of langt sem veikir trú manns á framvinduna, þar hefði þurft sterkari persónusköpun og undirbyggingu. Borgli hefur sömuleiðis meiri áhuga á gríni en því að dýpka persónurnar eða kafa dýpra ofan í verknað Emmu. 

Áhorfendur fylgja aðallega sjónarhorni Charlie í myndinni þannig Robert Pattinson fær nokkuð meira að gera. Pattinson leikur Charlie sem taugastrekktan, kjarklítinn og dálítið brjóstumkennanlegan, þessir eiginleikar birtast bæði í líkamshreyfingum hans og hikandi tali. Zendaya fær minna pláss á skjánum en tekst þrátt fyrir það að koma allri þjáningunni, skömminni og vonbrigðunum til skila með virkilega sannfærandi frammistöðu.

Skilin óskýrast milli raunverulegra sena og ímyndunar aðalpersónanna tveggja þar sem þau mála skrattann á vegginn. Borgli nær að blekkja áhorfendur, mála upp myrkustu hugsanir persónanna og sýna hið ósagða sjónrænt. Myndataka Arsenis Khachaturan og klipping Borgli eru nauðsynleg til að fanga þennan martraðarkennda veruleika sem tekur á köflum yfir. 

Í myndinni óma popplög í bland við kvikmyndatónlist Daniels Pemberton sem einkennist af þrúgandi, skerandi strengjum sem passa vel við. Útlit myndarinnar er fyrsta flokks: lýsingin er björt, búningar Katinu Danabassis sannfærandi og leikmynd Zosiu Mackenzie falleg. 

Þó Borgli njóti þess að láta persónurnar þjást til að skemmta áhorfendum er þetta ekki hreinræktað grín. Myndin tekst á við áleitnar spurningar um málefni sem hafa verið mikið í deiglunni: slaufun, fyrirgefningu og álit annarra. Eftir að hafa hlegið mig máttlausan í bíósalnum hefur myndin leitað aftur og aftur til mín.

Undir óþægindunum, ljótri hegðuninni og allri óreiðunni er nefnilega líka mikil rómantík. Traust og fyrirgefning í samböndum eru rauðir þræðir gegnum myndina. Sama hvað Borgli dregur Emmu og Charlie gegnum hræðilegar aðstæður þá tekst honum líka að selja áhorfendum ástina sem býr undir niðri. Ást er: að fyrirgefa og skeyta engu um allan hávaðann í kring.

Niðurstaða

The Drama er kolsvört rómantísk gamanmynd fyrir okkar skrítna, súra nútíma þar sem maður á að skammast sín fyrir öll sín mistök og helst hverfa af yfirborði jarðar. Robert Pattinson og Zendaya eru bæði stórgóð í sínum hlutverkum. Leikstjórn Borgli er snjöll, hann kann að teyma áhorfendur áfram og skemmta þeim en gengur stundum of langt í að pína þá. Handritið er heilt yfir gott, uppfullt af stórkostlegu og pínlegu gríni, en skortir stundum betri undirbyggingu og persónusköpun.