Dæmdur fyrir að hafa káfað á ó­lög­ráða kærustu frænda síns

Málavextir voru þeir að gleðskapur var meðal nokkurra ungmenna, auk skyldmenna þeirra, í húsi eins. Þegar heltist úr lestinni urðu nokkur eftir, þar á meðal ákærði, frændi hans og brotaþoli, sem var þáverandi kærasta frænda ákærða.

„Er ekki hægt að sættast?“

Í héraðsdómi kemur fram að þau, ásamt ónafngreindu vitni, hafi verið að spila tölvuleik inni í herbergi íbúðarinnar þar sem gleðskapurinn hafði áður farið fram. Brotaþoli hafi legið uppi í rúmi og ákærði setið á rúmstokknum. Fyrst hafi ákærði strokið brotaþola um rass og fyrir dómi kvaðst hún hafa frosið við áreitnina. Því næst hafi hann strokið henni, þrýst á kynfæri hennar og brotaþoli þá snúið sér undan.

Í málsatvikalýsingu kemur fram að brotaþoli hafa verið miður sín. Hún hafi greint kærasta sínum og öðrum nærstöddum mjög fljótlega frá broti ákærða. Meðal sönnunargagna voru samskipti brotaþola og ákærða, degi eftir brotið, þar sem ákærði spurði hvort það væri „ekki hægt að sættast?/tala.“ Brotaþoli neitaði því og sagði meðal annars: „Þú káfaðir a mer. Þu kafaðir a mer af þvi þu helst að þu myndir komast upp með það af þvi eg virtist vera sofandi. Það er virkilega ogeðslegt.“

Þessu neitaði brotaþoli í skeytasendingunum, en ítrekaði að hann vildi tala við brotaþola.

Vitni studdu framburð brotaþola

Ákærði sagði við skýrslutöku hjá lögreglu að hann myndi lítið eftir ætluðum brotum. Hann sagði þó að brotaþoli væri væntanlega ekki að kæra sig, hefði hann ekki gert neitt rangt. Miðað við eðli ætlaðra brota væri þó vænlegast að ræða málin, frekar en að kæra athæfið til lögreglu. Hann kannaðist við að hafa strokið brotaþola um rassinn en neitaði því að hafa annað gert.

Brotaþoli lýsti því að í skýrslutökum hjá lögreglu að hún hafi vegna þreytu legið fyrir í rúminu, fullklædd en vakandi. Þegar þáverandi kærasti hennar og ónafngreint vitni hafi verið að horfa á tölvuskjá, hafi ákærði brotið á henni. Mjög skömmu eftir að ákærði hafi farið brott hafi hún greint frá því sem gerst hafði.

Ónafngreinda vitnið sagðist ekki hafa séð kynferðislegu áreitnina, enda hafi hann snúið baki í ákærða og brotaþola. Hann hafi hins vegar séð brotaþola koma grátandi út af baðherbergi í íbúðinni, skömmu eftir að ákærði fór. Önnur vitni, þar á meðal þáverandi kærasti brotaþola, báru á sömu leið og staðfestu að brotaþoli hafi mjög skömmu eftir brotið tilkynnt háttsemina og liðið illa.

Hafi ranglega viðurkennt brotið

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Hann kvaðst hafa hrist brotaþola aðeins til, í því skyni að kanna hvort það væri í lagi með hana. Hann sagði snertinguna hafa varað í um fimm sekúndur og sagðist hvorki hafa snert rass brotaþola né káfað á kynfærum hennar. Hann sagðist síðar hafa frétt af því að brotaþoli hafi farið að gráta og þess vegna haft samband við hana vegna málsins, sem hann væri mjög leiður yfir. Hann áttaði sig á því að brotaþola hefði liðið illa og því ranglega viðurkennt að hafa strokið yfir rass hennar í yfirheyrslu hjá lögreglu.

Brotaþoli ítrekaði fyrir dómi að ákærði hafi brotið á sér, eins og hún hafði gert í skýrslutöku hjá lögreglu. Hún hafi frosið og liðið mjög illa. Eftir brotið hafi hún meðal annars fundið fyrir reiði og þunglyndi og þegið viðeigandi lyf vegna þessa.

Fimm hundruð þúsund í miskabætur

Héraðsdómari rakti málsatvik ítarlega og nefndi að frásögn ákærða hafi verið í nokkru ósamræmi við fyrri lögregluskýrslu. Framburður brotaþola hafi hins vegar verið trúverðugur, í fullu samræmi við aðstæður og einnig trúverðugan framburð annarra vitna. Brotaþoli hafi fylgt málinu eftir strax næsta dag, meðal annars með kæru til lögreglu.

Þar af leiðandi teldist rétt að leggja framburð brotaþola til grundvallar, þrátt fyrir neitun ákærða um að hann hafi áreitt hana kynferðislega. Ákærða ber því að sæta fangelsi skilorðsbundið í tvo mánuði og greiða brotaþola 500 þúsund krónur í miskabætur. Þá ber honum einnig að greiða rúmar 2,2 milljónir í sakarkostnað vegna málsins.