Vin­konur í bissness: Búnar að yfir­taka bíl­skúr for­eldranna

Tölvupósturinn var jákvætt svar við fyrirspurn um hvort það væri möguleiki á að fá umboðið til að flytja vörurnar til Íslands.

Hin vinkonan – Guðný Ásberg Alfreðsdóttir - var strax alveg til í slaginn.

Síðan tekur við bíómynd í lúxussalnum. Þar er ekkert hlé.

„Ég man þetta svo vel. Ég var svo spennt að ég hugsaði ekki um annað alla myndina. Og þegar hún var búin vorum við eiginlega bara komnar af stað,“ segir Guðný.

Sem er ekki ofsögum sagt. Því fljótlega eftir bíóferðina stofnuðu þær einkahlutafélagið Kóral, umboðsaðila Arencia á Íslandi.

En hvað fékk þig til að senda tölvupóstinn til Kóreu spyrjum við Sigrúnu.

,,Mér leiddist bara þarna í desember,“ svarar Sigrún og hlær.

Yfirtóku bílskúr foreldranna

Guðný og Sigrún eru báðar fæddar árið 1997 og hafa verið vinkonur frá ársbyrjun 2020, þegar þær kynntust á sunnudagsæfingu í CrossFit Reykjavík.

„Það var stelpa að peppa mig að koma á æfingu og hún var líka að peppa Guðnýju,“ segir Sigrún um fyrstu kynnin.

Sem fljótlega leiddu til vinskapar langt út fyrir æfingarnar: þær einfaldlega smullu saman.

Og svo kom Covid.

Líkamsræktarstöðvar – sem fleiri – skelltu í lás og fátt mátti gera þar sem eitthvað fólk kom saman. Guðný var sem betur fer með fína æfinga-aðstöðu í bílskúrnum hjá foreldrum sínum.

Sigrún fór því að mæta í bílskúrinn líka og þar æfðu þær saman.

,,Við erum reyndar eiginlega búnar að yfirtaka bílskúrinn hans ,“ segir Guðný og útskýrir:

,,Því núna er bílskúrinn lager Arencia.“

Bissnessinn byrjaði því í bílskúrnum. Eins og oft á við í sögum frumkvöðla. Hvort sem það eru frumkvöðlar eins og Eyjólfur Pálsson í Epal eða Steve Jobs hjá Apple, sem hóf sinn rekstur líka í bílskúrnum hjá pabba.

Umræddur pabbi er Alfreð Ásberg Árnason, oftast kenndur við Sambíóin. Sem kemur reyndar aftur við sögu síðar, því þegar viðbótarsending kom til landsins frá Arencia – voru Guðný og Sigrún báðar fastar í dagvinnunni sinni. Sigrún hjá Landsbankanum og Guðný hjá Sambíóin.

Sendingin hafði tafist en þegar hún kom loksins, skapaðist smá stress.

Þannig að ég hringdi í pabba og sagði bara: Þú verður að fara að sækja þetta fyrir okkur!“ 

segir Guðný og leikur með tilþrifum símtalið og stressið.

„Og hann bara reddaði málunum,“ segir Sigrún og hlær.

Enda svo skemmtilegt við spjallið að oft botna vinkonurnar setningarnar eða frásagnirnar hjá hvor annarri.

Lærdómurinn

Sigrún er í meistaranámi í lögfræði og útskrifast í desember. Samhliða ritgerðarskrifunum er hún í fullu starfi hjá Landsbankanum. Guðný starfar hjá Sambíóunum.

Hvorug var sem sagt að leita sér að verkefnum. En báðar höfðu lengi gengið með frumkvöðulinn í maganum: Langaði að fara í eitthvað sjálfstætt og byggja það upp.

Ég er með nótu í símanum þar sem ég er búin að skrifa niður fullt af hugmyndum. Hún nær alveg þrjú ár aftur í tímann. 

En ég lét aldrei verða af neinu,“ 

segir Sigrún.

„Mig hefur alltaf langað að gera eitthvað sjálf, eitthvað mitt eigið. Og ég held að það hefði engin önnur vinkona komið til greina í þetta verkefni nema Sigrún,“ segir Guðný.

Oft höfðu vinkonurnar kasað á milli sín hugmyndum. Lykilatriðið var þó að finna eitthvað sem þær hefðu ofur-trú á. Sem þær segja að eigi svo sannarlega við um vörur Arencia.

Að skella sér í bissness felur samt miklu meira í sér en bara góða hugmynd. Því fyrst var að stofna ehf fyrirtæki – þar reyndist menntun og bankareynsla Sigrúnar vel.

Næst var að fá lager til landsins – fyrsta sending kom í apríl; þó engir sölusamningar við verslanir komnar þá.

Stöllurnar lögðu út fyrir lagerkaupunum og öðrum kostnaði. Enda tekjurnar bara rétt að byrja að myndast núna: Varan í fyrsta sinn í sölu í sex verslunum Krónunnar.

En það eru ótal aðilar að reyna að koma vörum í verslanir. Hvernig gekk það?

„Það gekk í rauninni bara vel. Við vorum svo heppnar að fá tækifæri til að fara á fund með Krónunni. Og Krónan hafði trú á okkur og vildi hjálpa okkur og prófa að selja vörurnar yfir Asíska daga,“ segir Guðný.

Guðný rifjar upp að einu sinni hafi Sigrún spurt hana: Hvað ef þetta virkar ekki?

Ég sé þetta bara sem skóla. Það er líka svo mikill lærdómur í því ef þetta virkar ekki,“ 

segir Guðný.

Verið óhrædd og lærið

Kóral er heildssala og sjá vinkonurnar fyrir sér að byggja fyrirtækið upp þannig að það verði þeirra framtíðarstarf og viðurværi. Mögulega með fleiri vörur en Arencia – mikilvægt sé þó að fara ekki fram úr sjálfum sér.

Vinkonurnar segjast vinna afar vel sem teymi. Sigrún er betri í öllu sem snýr að bókhaldi og skipulagi á meðan Guðný er meira í markaðsmálum og tengdum verkefnum.

Báðum finnst fyrri störf og reynsla hafa nýst sér afar vel. Sigrún nefnir þar sérstaklega starfið í Landsbankanum og Guðný þann fjölskyldurekstur sem hún þekkir:

„Ég hef oft grínast með það að ég hafi alltaf verið hinum megin við borðið, að díla við heildsalana fyrir bíóið.“

Eru þær einhvern tímann ósammála?

„Jú, það hefur auðvitað verið eitthvað. En ekkert stórt og ef eitthvað er, finnum við lendingu,“ svarar Sigrún.

Vinkonurnar viðurkenna að tala mikið um vinnuna og gleyma jafnvel stundum vinkonuspjallinu. Sem betur fer séu samt aðrir hlutir sem tengja þær líka; ekki síst Cross Fit.

Framtíðarplanið er skýrt, en enginn asi á því.

Okkur langar að stækka hægt og rólega. 

Við erum alltaf að senda hvor annarri hugmyndir að einhverjum vörum. 

Planið er að taka inn fleiri vörur til að hafa meira úrval hérna heima, þá helst snyrtivörur og húðvörur,“ 

segir Sigrún.

„En líka að passa að fókusa á þetta merki og láta það vaxa á Íslandi. Við höfum talað um að passa að stækka ekki of hratt,“ segir Guðný.

Hvaða ráð mynduð þið gefa öðru ungu fólki – jafnvel vinum eða vinkonum – sem langar að fara saman í rekstur?

„Bara vera óhrædd,“ segir Sigrún.

Við getum þó ekki kvatt vinkonurnar nema að heyra um einhverja áskorun eða jafnvel gryfju fyrst. Því allir frumkvöðlar lenda í einhverju í árdaga reksturs.

Sigrún segir þá frá skemmtilegri sögu.

Sem kalla má: Skatta-skelfirinn.

„Við höfðum ekki fengið neinar tilkynningar frá bankanum um ógreidda reikninga. Svo er ég eitthvað að kíkja í vinnunni og allt í einu er bara 300 þúsund króna reikningur frá Skattinum. Eindaginn var fyrir tveimur vikum,“ segir Sigrún og hlær.

Fyrirtækið hafði ekki verið með neina veltu. Enda voru þær þegar þetta gerðist enn að bíða eftir að koma vörunum í sölu hjá Krónunni.

Skýringin? Þær höfðu ekki skilað inn svokallaðri núllskýrslu vegna staðgreiðslu. Skatturinn áætlaði því á félagið – gott að muna fyrir alla nýja rekstraraðila!

„Ég var að búast við því að við þyrftum að greiða vexti og allt sem hafði safnast upp. En þeir felldu þetta bara niður. Þetta fór allt vel. Og við höfum ekki gleymt að skila inn síðan,“ segir Sigrún og bætir við:

„Maður lærir bara af þessu.“

Sem er akkúrat það sem Guðný hafði sagt fyrr í viðtalinu: Að fara í rekstur er svo mikill skóli!