KEMUR TÓLFAN?

Það er landsleikur gegn Eistlandi á morgun.

Og við skulum ekkert vera að fegra stöðuna.

Miðasalan er dræm.

Spennan í kringum leikinn er lítil.

Það hefur vantað neista.

Og við í Tólfunni höfum heldur ekki verið að standa okkur nægilega vel.

Það er auðvelt að mæta þegar allt er í blússandi gír, spennan áþreifanleg og sérstaklega þegar stórmót eru á næsta leyti.

Þegar miðarnir seljast upp á korteri. Þegar þjóðin talar um ekkert annað. Þegar allir vilja vera með. Þegar stemningin verður til áður en við göngum inn á völlinn.

En þá þarf í raun ekkert að spyrja:

Kemur Tólfan?

Auðvitað kemur hún þá.

Spurningin skiptir máli á dögum og kvöldum eins og þessum.

Þegar enginn ætlar að búa stemninguna til fyrir okkur.

Þegar við þurfum að gera það sjálf.

Tólfan varð ekki til vegna þess að íslenska landsliðið þurfti stuðningsmenn þegar vel gekk.

Hún varð til vegna þess að íslenska landsliðið á að eiga stuðningsmenn. Punktur.

Hún var stofnuð í skugga ömurlegs taps árið 2007 af frábæru fólki!

Fólki sem mætir.

Fólki sem syngur.

Fólki sem stendur saman.

Fólki sem ákveður að gera venjulegan landsleik að einhverju meira.

Við höfum öll upplifað kvöldin þar sem Laugardalsvöllur hefur nötrað. Þar sem stemningin er á heimsmælikvarða.

Við vitum hvernig þetta getur verið.

En svona kvöld verða ekki til af sjálfu sér.

Einhver þarf að byrja.

Á morgun er tækifæri fyrir okkur í Tólfunni að líta aðeins í eigin barm og muna hver við erum, af hverju við erum þarna og hvernig þetta byrjaði.

Ekki bíða eftir stemningunni.

Búum hana til.

Ekki bíða eftir því að næsti maður byrji að syngja.

Byrjum sjálf.

Ekki spyrja hvort landsliðið ætli að gefa okkur ástæðu til að láta í okkur heyra.

Gefum þeim ástæðu til að heyra í okkur frá fyrstu mínútu.

Því á endanum snýst þetta kannski um eina mjög einfalda spurningu.

Þegar það er landsleikur.

Þegar stemninguna vantar.

Þegar liðið okkar gengur út á völlinn.

Kemur Tólfan?

Já

Tólfan kemur!🇮🇸💙

Höfundur er formaður stuðningssveitarinnar Tólfunnar.