Feðgin í Firðinum: „Pabbi er besti vinur minn“

Í dag ætlum við hins vegar að kynnast feðginum sem vinna saman.

„Ég þarf samt stundum að segja við hann: Nei pabbi, þetta er ekki hægt,“ segir Guðrún María Guðmundsdóttir og hlær í skemmtilegu spjalli. En bætir við:

„Pabbi er besti vinur minn.“

„Við erum lítið fyrirtæki með stóra drauma,“ segir pabbinn, Guðmundur Bjarni Harðarson. Sem oft kynnir sig sem sýslumanninn í Hafnarfirði.

„Þá hváir fólk enda enginn sýslumaður í Hafnarfirði,“ segir Guðmundur en skýrir út samhengið:

„Ég vinn við að vera alltaf að sýsla í Hafnarfirði.“

Saman reka þau Fjörðinn í Hafnarfirði sem svo sannarlega hefur tekið stakkaskiptum síðustu árin. Lúxusíbúðir hafa risið þar, nýtt hótel og þann 2. júlí næstkomandi er bókasafnið í bænum að flytja í miðbæinn.

„Við horfum á þessi bókasöfn erlendis sem fyrirmynd. Sem eru miklu meira en bara bókasöfn, því víða gegna þau hlutverki menningarmiðstöðvar fyrir alla fjölskylduna,“ segir Guðmundur.

Giftu sig ung

Við byrjum söguna auðvitað á eldri kynslóðinni. Guðmundur, nú sextugur, og eiginkona hans Rut Hreinsdóttir, fjármálastjóri Samgöngustofu, giftu sig aðeins 21 og 23 ára.

„Við ákváðum að gifta okkur snemma enda alveg ákveðin í því frá upphafi að við vildum vera saman,“ segir Guðmundur og bætir við:

Brúðkaupsferðin okkar er sú lengsta í sögunni. 

Því við fórum til Danmerkur í nám og enduðum með að búa þar í tíu ár.“

Því eftir hagfræðina unnu þau að því, í samstarfi við aðra, að selja og dreifa íslensku sælgæti sem víðast í Danmörku: frá Nóa Síríus, Freyju, Góu og Kólus.

Eru Danir jafn miklir nammigrísir og Íslendingar?

„Nei, ekki alveg,“ svarar Guðmundur.

„Þeir eru samt sólgnir í suma hluti, til dæmis lakkrís. Þegar best var vorum við að selja og dreifa til um 100 söluaðila í Danmörku sem voru að selja íslenskt nammi. Það sem fólk áttar sig samt oft ekki á í þessu er munurinn á hita og veðri. Þú hvorki selur né geymir súkkulaði nema í kældum verslunum þarna ytra.“

Dæturnar

Guðmundur og Rut eiga tvær dætur: Guðrúnu Maríu og Eydísi Freyju.

Fjölskyldan hefur alla tíð verið náin.

„Við erum rosalega samstillt fjölskylda. Við vitum allt um alla og erum bara bestu vinir,“ segir Guðrún.

Sjálf fór hún þó ekki beint í sömu spor og foreldrar hennar. Eftir að hafa byrjað í lífeindafræði og hætt fljótlega ákvað hún síðar að fara í viðskiptafræði. Vann síðan í um eitt ár en hélt þá út í meistaranám í Noregi.

Ég grenjaði í tvo mánuði áður en ég flutti út. 

Mér fannst erfitt að fara frá fjölskyldunni og fannst eins og ég væri að missa af öllu.“

Eydís systir hennar flutti með henni út. Þar sem þær sváfu á fataflíkum sem gólfdýnum fyrstu nóttina því í 16 fermetra íbúðinni sem Guðrún leigði voru engin húsgögn.

Fyrsta verk daginn eftir var að fara í Ikea, kaupa einhver húsgögn og reyna að koma þeim heim. Þetta var erfiður dagur, hún ekki komin með norska kennitölu, átti ekki bíl og þekkti hvorki norska kerfið né borgina.

„Ég gat ekki talað norsku fyrir mitt litla líf og viðurkenni að þessi fyrsti dagur var án efa erfiðasti dagurinn í mínu lífi – á þeim tíma. Enginn til að bjarga manni,“ segir Guðrún en lýsir því um leið hversu mikil og góð reynsla það getur verið að flytja úr foreldrahúsum og þurfa að bjarga sér.

„Þess vegna finnst mér svo hollt fyrir fólk að fara út á eigin spýtur. Maður verður bara fullorðinn.“

Eftir nám starfaði Guðrún um tíma hjá alþjóðlegu markaðsfyrirtæki.

„Ég sótti um í upphafi Covid og ákvað í atvinnuviðtalinu, sem var myndaspjall, að líma fullt af minnismiðum með norskum svörum og orðum sem væru líkleg til að koma upp í samtalinu því ég var ákveðin í því að tala bara norsku,“ segir Guðrún um umsóknarferlið.

„Mig rak síðan í rogastans um leið og þau spurðu um eitthvað sem fór út fyrir efnið og var ekki á minnismiða hjá mér en þau vildu þó hitta mig aftur,“ segir Guðrún og bætir við:

„En tala við mig á ensku!“

Feðginin

Guðmundur og Rut fluttu aftur til Íslands haustið 1998 og komu fjölskyldunni fyrir í Seljahverfi þar sem þau bjuggu lengst af.

Fyrir um áratug réði Guðmundur sig í starf framkvæmdastjóra verslunarkjarnans Fjarðarins.

„Staðan var erfið þegar ég byrjaði. Mörg plássin tóm eða um 67%. Þetta er sambærileg staða og víðast hvar í smærri verslunarkjörnum á höfuðborgarsvæðinu. Það er svo stutt að fara í stærri kjarna.“

Guðmundur hafði þó ofurtrú á miðbænum í Hafnarfirði sem slíkum. Og fljótlega varð úr að hann í samstarfi við fleiri fjárfesta fór smátt og smátt að kaupa rýmin í Firðinum og skapa þá framtíðarsýn sem nú er orðin að veruleika.

Þar á meðal að byggja upp nútímalegan miðbæ með menningarmiðstöð í formi bókasafns, verslunarrýmum, hótelíbúðum, nægum bílastæðum og nýjum íbúðum í Strandgötu 26 sem voru nýverið valdar glæsilegasta nýbygging höfuðborgarsvæðisins árið 2025.

En hvernig hófst samstarfið hjá þeim feðginum?

„Ég var mjög ánægður með að Guðrún færi út í nám. Allir hafa gott af því,“ segir Guðmundur en nefnir þó að hann hefði frekar viljað að hún færi til Danmerkur eins og foreldrarnir.

„En hún slapp svo sem ekki undan mér með það. Vegna þess að samhliða þessu námi var hún oft að vinna með mér og fyrir mig að ýmsum verkefnum á kvöldin og um helgar.“

Guðrún flutti heim sumarið 2023, fann sig ekki í því starfi sem hún réði sig í og ákvað því að fara aftur út til Noregs eftir áramót.

Pabbi sagði: Viltu ekki bara hjálpa mér í desember? Svo geturðu farið aftur út í janúar.“

Guðrún samþykkti það.

„Ég sagði bara jú jú. Það eru tvö og hálft ár síðan,“ segir Guðrún og feðginin líta hvort á annað nánast eins og hissa á því að svo sé.

Að vinna fyrir pabba er þó eitthvað sem Guðrún segir að sumir líti smá hornauga.

Þar á meðal hún sjálf í fyrstu.

Já, ég var alveg með smá fordóma fyrir því að vinna hjá pabba. Hafði áhyggjur af því að fólk myndi hugsa: 

Æi greyið, hún fékk ekki vinnu annars staðar og fór bara að vinna hjá pabba sínum.“

Í dag horfir hún allt öðrum augum á málin.

„Ef við værum ekki svona góðir vinir væri ég löngu farin aftur út.“

Það er einmitt vinskapurinn sem bæði telja vera lykilinn að því að samstarfið gangi svona vel.

„Foreldri á að vera leiðbeinandi og vinur,“ segir Guðmundur og lýsir því að þótt auðvitað hafi komið stundir þar sem hann fær „svipinn“ frá dótturinni þegar hann segir eitthvað, sé samband þeirra almennt þannig að þau séu vinnufélagar en ekki í hlutverki yfirmanns og undirmanns.

„Þó að við séum bara tvö á skrifstofunni þá sitjum við við hringborð. Það eru bara allir jafnir.“

Alltaf í vinnunni

Auðvitað glíma feðginin þó við að vera svolítið „alltaf“ í vinnunni.

„Það skýrist líka af því að þetta verkefni okkar hefur frá upphafi verið fjölskylduverkefni. Þetta er ekki aðeins verkefni sem við Guðrún höfum unnið í heldur hefur það alltaf verið styrkleiki í okkar fjölskyldu að ræða málin mikið á fjölskyldufundum,“ segir Guðmundur.

Verkaskiptingin er nokkuð skýr. Guðrún er hótelstjóri Strand Hótel Apartments og sér um auglýsinga- og markaðsmálin á meðan Guðmundur stýrir stærri uppbyggingarverkefnum.

„Við opnuðum í desember og fórum strax í um 70% nýtingu í febrúar og mars,“ segir Guðmundur, ánægður með viðtökurnar við Strand Hótel Apartments.

Sjálfur flutti hann í Hafnarfjörðinn fyrir stuttu.

„Fasteignasalarnir segja að ég sé fluttur í vinnuna.“

Sem er kannski ekki fjarri lagi.

„Mig hafði reyndar lengi dreymt um að búa í miðbæ, nálægt veitingastöðum og mannlífi. Eins að geta labbað í vinnuna. Og svo sannarlega get ég það nú, því ég horfi á skrifstofuna úr stofunni heima núna,“ segir Guðmundur og hlær.

Guðrún segir söguna um flutninginn reyndar ekki svona einfalda.

„Fyrir nokkrum árum síðan var ákveðið á fjölskyldufundi án mín að við myndum öll stefna að því að flytja í Hafnarfjörðinn. Sem mér fannst nú alls ekki spennandi í fyrstu en finnst alveg æðislegt núna. Er meira að segja farin að tala um að keyra „inn í Reykjavík“ eins og Hafnfirðingarnir orða það,“ segir Guðrún og bætir við:

„Ég nefnilega keypti mína íbúð hér fyrir um einu og hálfu ári. En ekkert bólaði á restinni af fjölskyldunni. Ég var því farin að spyrja: Bíddu, var ekki stefnan að við myndum öll flytja í Hafnarfjörðinn?“

Staðan nú er þannig að Eydís er að leita sér að íbúð og því styttist í að takmarkinu sé náð.

Guðmundur segir hjartað liggja í áframhaldandi uppbyggingu Hafnarfjarðar.

„Hjartað okkar liggur áfram í uppbyggingunni,“ segir Guðmundur en viðurkennir að nú þegar hann er fluttur í fjörðinn góða sé ekki laust við að hann sé alltaf í vinnunni.

„Sko, ég hef alltaf sagt að ég sé með fimm háskólagráður og starfi sem húsvörður í Hafnarfirði,“ segir þessi sjálfskipaði sýslumaður og bætir við:

En nú þegar ég er fluttur í miðbæinn og fólk hringir í mig og spyr hvort ég sé á svæðinu, verð ég að svara: 

Já, auðvitað er ég alltaf á svæðinu!“