Kynferðisofbeldi gegn börnum – við þurfum að gera betur Sigurþóra Bergsdóttir skrifar 27. apríl 2026 09:15 Kynferðisofbeldi gegn börnum er mjög persónulegt mál fyrir mig. Sonur minn dó sem afleiðing af kynferðisofbeldi sem hann var beittur sem unglingur. Sonur minn var því miður ekki sá eini, allt of mörg hafa látist vegna beinna áhrifa slíks ofbeldis. Kynferðisofbeldi gegn börnum er lífhættulegt. Skömmin er stærsti fylgifiskur ofbeldisins og hún getur verið óbærileg. Réttarkerfið okkar er hins vegar ekki uppsett til að takast á við þessi mál, það bregst í að færa ábyrgðina þangað sem hún á heima og verja þolendur, sem eykur oft bara á skömm þeirra. Þá höfum við enn ekki náð að byggja upp kerfi sem tekur nægilega vel utan um þau sem verða fyrir slíkum brotum. En við erum vel búin af frábæru fagfólki og aukinni meðvitund og þekkingu um afleiðingar ofbeldis sem er sífellt að gera okkur betri í því að takast á við þessi mál. Ég sjálf fór að leita svara um hvernig við getum gert betur og í þeirri vegferð stofnuðum við Bergið headspace. Þar mætum við ungmennum á þeirra eigin forsendum, þar sem þau geta rætt hvað sem er við fagmann. Ein af mínum stærstu lexíum í minni vegferð er að við verðum að koma til móts við fólk þar sem það er statt. Okkar fyrstu viðbrögð eru oft að vilja gera eitthvað, redda málum og senda fólk í meðferðir til að lækna það. En það er ekki alltaf rétta leiðin. Það er ekki hægt að ætlast til þess að börn eða fullorðnir sem lenda í ofbeldi taki alla ábyrgð á sinni líðan eða segi frá eftir pöntun. Við þurfum frekar að styðja, hlusta og gefa þolendum ráðrúm til að stjórna sinni eigin ferð. Það þarf ekki alltaf að hlaupa upp til handa og fóta - við læknum ekki allt í einu. Við þurfum að vera til staðar, gefa rými og leyfa fólki að hreyfa sig á sínum hraða. Þannig hjálpum við fólki að ná utan um skömm og sára atburði, svo það geti heilast á eigin forsendum. ÉG LOFA Ég lofaði syni mínum að honum látnum að gera allt sem ég get til að vinna að því að við gerum þetta betur, og ég lofa að halda því áfram. Ég lofa að hlusta og taka eftir. Ég lofa að vinna að betri kerfum. Ég lofa að halda áfram að berjast fyrir meira réttlæti fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Ég lofa að styðja við allt sem hindrar að börn lendi í slíku. Að lokum vil ég árétta að flest fórnalömb kynferðisofbeldis lifa það af og það er svo sannarlega hægt að lifa góðu og hamingjuríku lífi þrátt fyrir slík áföll. En það gerist ekki að sjálfu sér, til þess þarf fólk að fá stuðning og hjálp, sem er til staðar ef við byggjum réttu brýrnar. Þessi grein er hluti af ÉG LOFA átaki Barnaheilla. Höfundur er varaþingmaður og fyrrverandi framkvæmdastjóri Bergsins headspace. Fólki sem upplifir erfiðar tilfinningar er bent á Hjálparsíma Rauða krossins, 1717, og netspjallið 1717.is, Upplýsingamiðstöð heilsugæslunnar, s. 1700, og netspjallið heilsuvera.is. Einnig er hægt að leita til Bergsins headspace (fyrir 12-25 ára) og Píeta samtakanna, s. 552-2218. Í neyð, hringið í 112. Hægt er að leita til Stígmóta, Bjarkahlíðar, Bjarmahlíðar og Sigurhæða til að fá aðstoð við afleiðingar kynferðisofbeldis. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Sigurþóra Bergsdóttir Kynferðisofbeldi Ofbeldi gegn börnum Mest lesið Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir Skoðun Þjóðinni er að blæða út – og þetta á bara að reddast Vilhelm Jónsson Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir Skoðun Ástæður þess að ég kýs NEI þann 29. ágúst Sigurður P. Sigmundsson Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Fullveldi þjóðar og fullveldi ríkis Þorsteinn Siglaugsson skrifar Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Kúvending eða ferð til fjár? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hinsegin fólk á vinnumarkaði – Frá tölum til aðgerða Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin er heimskur, síljúgandi siðblindingi Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ein borg, minna kerfi og betri nýting fjármuna Sölvi Breiðfjörð skrifar Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson skrifar Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen skrifar Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Réttmæt kjörskrárvinnsla Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir skrifar Skoðun Já er uppgjöf og Nei er ekki nóg Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Hversu lengi eigum við að bíða? Kristín María Birgisdóttir skrifar Skoðun Akkeri og trygging fyrir Ísland Gunnar Örn Gunnarsson skrifar Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hörmuleg húsnæðisstaða ungs fólks á Íslandi Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki gjöf stjórnvalda Jón Þorsteinn Sigurðsson skrifar Skoðun Heilsuspillandi aðbúnaður fanga er dýrt stjórnunarlegt fúsk Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun 29. ágúst ‒ Fullveldið endurheimt? Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Fyrsta jáið skiptir máli Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar Skoðun Endalok einkalífsins: Hið alsjáandi auga Finnur Ágúst Ingimundarson skrifar Sjá meira
Kynferðisofbeldi gegn börnum er mjög persónulegt mál fyrir mig. Sonur minn dó sem afleiðing af kynferðisofbeldi sem hann var beittur sem unglingur. Sonur minn var því miður ekki sá eini, allt of mörg hafa látist vegna beinna áhrifa slíks ofbeldis. Kynferðisofbeldi gegn börnum er lífhættulegt. Skömmin er stærsti fylgifiskur ofbeldisins og hún getur verið óbærileg. Réttarkerfið okkar er hins vegar ekki uppsett til að takast á við þessi mál, það bregst í að færa ábyrgðina þangað sem hún á heima og verja þolendur, sem eykur oft bara á skömm þeirra. Þá höfum við enn ekki náð að byggja upp kerfi sem tekur nægilega vel utan um þau sem verða fyrir slíkum brotum. En við erum vel búin af frábæru fagfólki og aukinni meðvitund og þekkingu um afleiðingar ofbeldis sem er sífellt að gera okkur betri í því að takast á við þessi mál. Ég sjálf fór að leita svara um hvernig við getum gert betur og í þeirri vegferð stofnuðum við Bergið headspace. Þar mætum við ungmennum á þeirra eigin forsendum, þar sem þau geta rætt hvað sem er við fagmann. Ein af mínum stærstu lexíum í minni vegferð er að við verðum að koma til móts við fólk þar sem það er statt. Okkar fyrstu viðbrögð eru oft að vilja gera eitthvað, redda málum og senda fólk í meðferðir til að lækna það. En það er ekki alltaf rétta leiðin. Það er ekki hægt að ætlast til þess að börn eða fullorðnir sem lenda í ofbeldi taki alla ábyrgð á sinni líðan eða segi frá eftir pöntun. Við þurfum frekar að styðja, hlusta og gefa þolendum ráðrúm til að stjórna sinni eigin ferð. Það þarf ekki alltaf að hlaupa upp til handa og fóta - við læknum ekki allt í einu. Við þurfum að vera til staðar, gefa rými og leyfa fólki að hreyfa sig á sínum hraða. Þannig hjálpum við fólki að ná utan um skömm og sára atburði, svo það geti heilast á eigin forsendum. ÉG LOFA Ég lofaði syni mínum að honum látnum að gera allt sem ég get til að vinna að því að við gerum þetta betur, og ég lofa að halda því áfram. Ég lofa að hlusta og taka eftir. Ég lofa að vinna að betri kerfum. Ég lofa að halda áfram að berjast fyrir meira réttlæti fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Ég lofa að styðja við allt sem hindrar að börn lendi í slíku. Að lokum vil ég árétta að flest fórnalömb kynferðisofbeldis lifa það af og það er svo sannarlega hægt að lifa góðu og hamingjuríku lífi þrátt fyrir slík áföll. En það gerist ekki að sjálfu sér, til þess þarf fólk að fá stuðning og hjálp, sem er til staðar ef við byggjum réttu brýrnar. Þessi grein er hluti af ÉG LOFA átaki Barnaheilla. Höfundur er varaþingmaður og fyrrverandi framkvæmdastjóri Bergsins headspace. Fólki sem upplifir erfiðar tilfinningar er bent á Hjálparsíma Rauða krossins, 1717, og netspjallið 1717.is, Upplýsingamiðstöð heilsugæslunnar, s. 1700, og netspjallið heilsuvera.is. Einnig er hægt að leita til Bergsins headspace (fyrir 12-25 ára) og Píeta samtakanna, s. 552-2218. Í neyð, hringið í 112. Hægt er að leita til Stígmóta, Bjarkahlíðar, Bjarmahlíðar og Sigurhæða til að fá aðstoð við afleiðingar kynferðisofbeldis.
Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar
Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar
Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar
Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar