Var rænd af barnahópi á Filipps­eyjum

Vaknaði til lífsins á ný

Lára lauk á sínum tíma námi í markaðsfræði í Danmörku og í byrjun árs 2023 var hún að vinna fyrir fyrirtæki í Kaupmannahöfn.

„Á þessum tíma gekk ég í gegnum mjög dramatísk sambandsslit og það var eiginlega upphafið að þessu öllu. Það kviknaði á einhverju hjá mér þarna. Ég var í fullu starfi, í vinnu sem ég satt að segja hataði. Mig hafði alltaf langað að fara eitthvert og gera eitthvað, mér fannst alltaf vera eitthvað að krauma innra með mér en ég tók aldrei skrefið til fulls. Ég var stöðugt að bíða eftir að einhver kæmi með mér. Og ég ákvað þarna, á þessum tímapunkti, að ég ætlaði ekki lengur að bíða eftir neinum. Þetta gerðist mjög hratt. Ég hafði verið á Íslandi og unnið þaðan og ég sagði við yfirmanninn minn að ég ætlaði að vera aðeins lengur á Íslandi. Ég hugsaði bara: „Ókei, ég get þetta ekki lengur. Ég get ekki verið hér. Ég verð að fara og gera eitthvað.“ Tveimur dögum síðar var ég búin að bóka flug og sat í flugvél á leiðinni til Balí. Satt að segja vissi ég ekkert um Balí. Ég hugsaði þetta ekki mikið.“

Hún var í heilan mánuð á Balí og á meðan á því ferðalagi stóð sagði hún upp í vinnunni, með ekkert plan.

„Ég bara vissi að mig langaði að breyta einhverju. Og í þessu fyrsta „sóló“ ferðalagi mínu þá áttaði ég mig á því hvað það var í raun auðvelt að ferðast einn. Þessi ferð vakti mig bókstaflega upp til lífsins aftur. Ég hitti svo mikið af fólki sem var að lifa alls konar lífi. Sumir voru í fjarvinnu, aðrir að vinna tímabundið hér og þar um heiminn, og þetta opnaði augu mín fyrir því að það er ekki bara ein leið til að lifa lífinu. Maður þarf ekki að vera fastur í „corporate“ starfi. Það eru fleiri möguleikar. Þegar ég sagði upp vinnunni þá fann ég fyrir létti sem ég hafði sjaldan fundið áður.

Á þessum mánuði í Balí flakkaði ég á milli „hostela“, var kannski þrjá eða fjóra daga á hverjum stað. Mér fannst eins og ég væri að kynnast sjálfri mér upp á nýtt. Þegar maður ferðast einn mætir maður á stað án þess að vera bundinn við fyrir fram mótaðar hugmyndir annarra um hver maður er. Maður mætir bara með „clean slate“. Enginn veit hver þú ert, enginn er með væntingar eða hugmyndir um þig. Frelsið sem fylgir þessu er ótrúlegt. Ég vaknaði á morgnana og hugsaði: „Hvað langar mig að gera í dag?“ Þegar maður er í hóp er maður alltaf að taka tillit til annarra. En þegar maður er einn er allt undir manni sjálfum komið.“

Endaði á spítala

Þegar Lára kom til baka frá Balí pakkaði hún saman og fór til Íslands.

„Þá var ég búin að segja upp starfinu mínu og vissi eiginlega ekkert hvert næsta skref væri. Ég vissi bara að mig langaði ekki að fara beint í næsta starf. Mig langaði að halda áfram að ferðast. Ég fór síðan heim til Íslands og vann sem flugfreyja hjá Play yfir sumarið, safnaði pening og var að íhuga næstu skref. Svo sá ég myndband á TikTok þar sem maður var að tala um Amazon-skóginn og einhverja risastóra slöngu sem hafði bara sést nokkrum sinnum. Ég hugsaði bara: „Vá, hvað væri geggjað að fara í Amazon-skóginn.“ Fyrir mér var það samt algjörlega óraunhæf hugmynd, og bara hálfgalin pæling en svo fór ég að skoða þetta nánar og sá að þetta var í raun og veru alveg hægt.“

Eftir sumarið hélt Lára síðan í þriggja mánaða ferðalag um Suður- og Mið-Ameríku. Hún hóf ferðina í Kólumbíu, þar sem hún sinnti sjálfboðaliðastarfi á leikskóla í Bógóta og kenndi börnum ensku gegn fæði og húsnæði. Strax í upphafi ákvað hún að „byrja með látum“ og fór í fallhlífarstökk, sem hún lýsir sem einu af því besta sem hún hefur gert.

Ferðin lá síðan norður um Kólumbíu, að mestu með rútu, þar sem hún fór á brimbretti, vann í sjálfboðaliðastarfi í frumskógi, dansaði salsa og heimsótti Cartagena. Þaðan fór hún til Santa Cruz del Islote, þéttbýlustu eyju heims, og gisti á nærliggjandi eyju þar sem hún svaf í hengirúmi undir berum himni. Hún lauk Kólumbíudvölinni í Medellín, sótti spænskunám, fór á fótboltaleiki og naut næturlífsins. Í Ekvador heimsótti hún Quito og Cotopaxi-þjóðgarðinn, gekk upp eldfjall og hjólaði niður.

Aðalmarkmið ferðarinnar var þó Amason-frumskógurinn, þar sem hún dvaldi í fjóra daga, sigldi um ána, sá fjölbreytt dýralíf, synti í Amason ánni og fór í næturgöngu þar sem hún mætti risaköngulóm.

Ferðinni lauk í Níkaragva, með viðkomu í Kosta Ríka, þar sem hún eyddi mestum tíma á brimbretti og heimsótti eldfjallaeyjuna Ometepe. Hún sneri heim til Íslands fyrir jól en endaði ferðalagið á óvæntan hátt á spítala eftir að hafa smitast af Dengue-sótt.

„Það er ástæðan fyrir því að ég ráðlegg alltaf fólki að nota alltaf moskítósprey. Ég hélt því alltaf fram að ég yrði aldrei bitin af því að það sást yfirleitt aldrei á mér. Ég er yfirleitt ekki með mikið af bitum, en þú getur samt verið bitin þótt þú sjáir það ekki. Þannig að ég endaði með „dengue fever“ á spítala, af því að ég var greinilega bitin af einhverri dengue smitaðri flugu.“

Karnival í Ríó

Aðspurð segir Lára að hennar nánustu, fjölskylda og vinir hafi haft mismunandi skoðanir á því að hún væri að ferðast einsömul á framandi staði.

„Sérstaklega þegar kom að Suður-Ameríku. Margir héldu að ég væri galin. Ég fékk alls konar viðbrögð, mörg jákvæð en fjölskyldan mín hafði miklar áhyggjur. Auðvitað þarf maður að passa sig og sum svæði eru hættulegri en önnur en þetta er líka magnað og fallegt svæði. Ég hitti svo mikið af yndislegu fólki í Suður-Ameríku, til dæmis í Kólumbíu og víðar, og mér fannst áberandi hvað íbúarnir voru upp til hópa nægjusamir og lífsglaðir.

Þessi ferð breytti líka sýn minni á hvað maður þarf í raun og veru lítið. Maður þarf ekki fullan fataskáp af nýjum fötum. Þegar maður ferðast með bakpoka og er með lítið af farangri með sér, kynnist fólki sem býr í litlum húsum og er ekki að kaupa sér nýjustu hlutina, þá sér maður að það sem skiptir mestu máli eru tengslin. Þetta er eitthvað sem margir Íslendingar gætu eflaust tekið til sín. Ég skil samt vel að fólk hafi áhyggjur. Það er almennt talið öruggara að vera ekki einn á ferð og það er rétt að það getur verið öruggara að vera tveir saman. En það þýðir ekki að maður eigi bara að sitja heima. Ég reyni líka að hugsa praktískt um öryggi. Maður reynir að búa sér til einhvers konar öryggisnet í kringum sig þar sem maður er staddur hverju sinni. Þetta snýst um að treysta innsæinu og beita almennri skynsemi.“

Lára kom svo aftur heim til Íslands um jólin.

„Og það var enn þá eitthvað í mér sem sagði að ég væri ekki alveg tilbúin að hætta. Ég var komin heim en mig langaði samt að halda áfram. Fyrstu vikuna mína í Kólumbíu hafði ég kynnst yndislegu fólki og ég ákvað að fara og hitta þau aftur í Brasilíu. Ég fór þangað í lok janúar og var þar í um fjórar vikur. Síðan ákvað ég að fara aftur og þá var ég í Brasilíu næstu tvær vikur.  Ég ferðaðist á ýmsa staði, meðal annars til Sao Paulo, Paraty og Ilha Bella. Ég áttaði mig í raun ekki á því fyrr en ég var komin þangað hvað Brasilía er stór. Það small ekki almennilega fyrr en ég var sjálf á staðnum – landið er bara stærra en Evrópa. Eða jafnvel stærra!“ segir hún og bætir við að eitt af því sem hafi staðið upp úr í ferðinni hafi verið að fara á „karnivalið“ í Ríó – hina árlegu kjötveðjuhátíð. „Það var algjörlega geggjuð upplifun. Fólk var dansandi úti um allt, gleðin og orkan voru engu lík og stemningin var algjörlega mögnuð.“

Lenti í klandri á landamærunum

Eftir að hafa unnið á Íslandi yfir sumarið var planið hjá Láru að flytja aftur til Kaupmannahafnar. En útþráin var enn þá til staðar–og að lokum endaði hún í Suðaustur-Asíu.

„Ég byrjaði á að bóka miða aðra leið, til Taílands,“ segir hún.

Ferðin hófst í Bangkok og þaðan hélt Lára áfram til eyjunnar Koh Tao þar sem hún dvaldi lengi, lærði að kafa og lauk „advanced“ köfunarréttindum sem leyfa henni að kafa niður á 30 metra dýpi. Köfunin varð einn af stærstu hápunktum ferðarinnar.

Hún ferðaðist einnig um Koh Phangan og Koh Samui, fór norður til Chiang Mai. Þaðan lá leiðin til Víetnam.

„Þá gerði ég reyndar þau mistök að vera ekki búin að tékka á Vísa kröfum fyrir fram. Ég sótti um vísa til Víetnam allt of seint, þannig að ég var ekki komin með Vísa þegar ég var að fara úr Tælandi. Það reddaðist á endanum en ég þurfti að borga háa sekt, og ég lærði svo sannarlega af reynslunni.“

Í Víetnam heimsótti Lára meðal annars Ho Chi Minh-borg, Cu Chi-göngin, Dalat, Hoi An og Hanoi. Hápunkturinn þar var fjögurra daga mótorhjólaferð um Ha Giang Loop í norðurhlutanum, þar sem hún naut stórbrotinnar náttúru og samvista við ferðafélaga.

Að loknum mánuði í Víetnam hélt hún til Filippseyja. Þar snorklaði hún meðal annars með skjaldbökum á Cebu, keyrði um á vespu og elti fossa á Siquijor – þótt nætur með kakkalökkum og köngulóm hafi reynt á. Ferðin endaði á Palawan, með siglingu milli El Nido og Coron, þar sem hún dvaldi á bát og í opnum strandkofum. Fimm mánaða ferðalaginu lauk í Manila.

Aðspurð um hvaða lönd eða staðir standi upp úr á ferðalögunum segist Lára eiga erfitt með að gera upp á milli en Amazon-frumskógurinn sé þó ofarlega á listanum.

„Að koma þangað er upplifun sem ég gleymi aldrei. Að synda í Amazon-ánni við sólsetur, innan um krókódíla og píranafiska, það er ekki hægt að lýsa þeirri upplifun með orðum. Ég verð líka að nefna Filippseyjar. Náttúrufegurðin á Filippseyjum er einstök og ósnortin, ég hef aldrei séð eins tæran sjó og þar, og eins magnað sjávarlíf. Fólkið þar var líka svo einstakt, opið, hlýtt og alltaf tilbúið að spjalla.“

Á vini um allan heim

„Á ferðalögunum hef ég kynnst ótrúlega miklu af fólki og eignast fyrir lífstíð. Nú á ég bestu vini úti um allan heim. Til dæmis kom vinur minn, sem ég kynntist á Filippseyjum, hingað til mín um daginn. Hann býr í Flórída en kom í heimsókn og eyddi helgi hér. Ég hef líka farið til London að hitta vini og planið er að fara til Ástralíu á einhverjum tímapunkti þar sem ég á góða vinkonu,“ segir Lára jafnframt.

„Ég hef kynnst bæði öðrum ferðalöngum og heimafólki. Maður tengist einhvern veginn fólki sem er líka á ferðalagi og líka þeim sem búa á stöðunum. Ég hef mest verið að gista á hótelum, bæði vegna kostnaðar og út af félagslegu hliðinni.“

Var næstum því rænd af apa

Fyrir tæpum tveimur árum byrjaði Lára að birta myndskeið á TikTok þar sem hún sýnir og segir frá ferðalögum sínum um heiminn á samfélagsmiðlum.

„Það byrjaði eiginlega þannig að vinkona systur minnar heyrði af mér í ferðalögum og varð svo innblásin að hún ákvað sjálf að fara af stað. Ég frétti af því þegar hún talaði um þetta og það gaf mér ótrúlega mikið, bara það að ein manneskja skyldi taka mína sögu og gera eitthvað úr henni. Þá hugsaði ég með mér: Vá, ég verð eiginlega að deila þessari reynslu.“ Þetta hafði legið svolítið á mér, mig langaði svo mikið að segja fleirum frá og sýna hvað þetta er í rauninni einfalt. Eins og ég hef sagt í sumum myndböndum: ef ég næ að hafa áhrif á að minnsta kosti eina manneskju, ef ég get veitt bara einni manneskju innblástur til að taka af skarið og ferðast ein, þá er ég meira en sátt. Þetta er það besta sem ég hef gert fyrir sjálfa mig og ég ætla að halda áfram að gera miklu meira af því.

Ég hef fengið töluverð viðbrögð og mikið af skilaboðum og alls kyns spurningum. Ég held að það séu svo margir sem langar að prófa þetta, að ferðast einir, en eru svolítið týndir eða vita ekki alveg hvernig á að byrja. Þeim finnst þetta kannski yfirþyrmandi eða framandi. Og margir gera sér kannski ekki grein fyrir því að þú getur ferðast einn, það er í rauninni ekki svo mikið mál.“

Ég hef verið að deila alls kyns ferðaráðum og ábendingum og alls kyns „basic“ hlutum, til dæmis varðandi ferðavísa og bókunarskilmála, bólusetningar og allt þetta sem þarf að hafa í huga. Þetta getur verið ótrúlega yfirþyrmandi í byrjun.

En svo hef ég líka verið að segja frá þeim mistökum sem ég hef sjálf gert á mínum ferðalögum, til að sýna fólki hvað á ekki að gera. Ég hef nefnilega gert fullt af mistökum sem ég hef lært af.“

Lára nefnir sem dæmi að hún hafi gert þau mistök á sínum tíma að vera ekki með „onward miða“ eða sem sagt miða út úr landinu aftur.

„Mjög mörg lönd krefjast þess að þú sért með flugmiða aftur heim eða flugmiða út úr landinu. Þannig að það sem ég mæli með að gera er að fara inn á onwardticket.com. Þar geturðu keypt svona „fake“miða. Ég vissi þetta til dæmis ekki þegar ég fór í fyrsta skipti til Balí, ég mætti á landamærin og var ekki með miða út úr landinu. Ég vissi ekki hvernig ég ætlaði að fara úr landinu, þannig að þeir enduðu á því að biðja mig um að múta sér.“

Í einu myndskeiðinu á TikTok rifjar Lára upp þegar hún gerði þau mistök að fara aðeins of nálægt öpunum í Tælandi.

„Þeir ræna mann, þannig að maður má ekki fara of nálægt þeim, ekki horfa í augun á þeim og ekki vera með opið veski. Ég gerði það allt, þannig að það kom api og reyndi að ræna mig og ég var að reyna að loka veskinu þannig að hann beit mig.“

Hún rifjar einnig upp atvik sem átti sér stað í El Nido á Filippseyjum. Þá fór hún út í drykki með vinum sínum þegar nokkur börn komu að selja henni armbönd.

„Ég, sem á erfitt með að segja nei, keypti af þeim armbönd en var ég þar með búin að opna ormagryfju. Þá komu fleiri börn og svo enn fleiri og í stað þess að gefa þeim pening ákvað ég að labba með þeim í búð og kaupa fyrir þau mat.“

Á örfáum sekúndum fréttist það um hverfið og allt í einu fylgdi Láru stór hópur barna og fullorðinna inn í búðina.

„Þau ýttu að mér alls kyns vörum og fylltu afgreiðsluborðið af nammi, snakki, kökum og mat og ég gat lítið annað gert en að drífa mig að kaupa áður en meira safnaðist á borðið og fór svo burt.“

Seinna um kvöldið komu tveir strákar að Láru og sögðust ekkert hafa fengið. Hún keypti handa þeim franskar, setti veskið í töskuna og fór aftur á barinn, en þá var veskið horfið, ásamt öllum peningum og kortum. Hún hafði fyrr um kvöldið tekið út reiðufé og haft öll kortin á sér svo hún sat uppi peningalaus í landi þar sem nær eingöngu er tekið við seðlum.

„Ég hitti svo yndislegan mann sem var að gista á sama hosteli og ég, sem gaf mér Revolut-kortið sitt, svo ég náði að taka út pening restina af ferðinni. Þrátt fyrir að ég hafi vitað þetta fyrir fram þá var þetta mjög dýrmæt áminning um að vera ekki með öll kortin sín og allan peninginn sinn á sér.“

Margir möguleikar

„Ég fæ oft sömu spurninguna: Hvernig á ég að byrja? Fólk veit bara ekki hvernig á að taka fyrsta skrefið. Ég skil það mjög vel,“ segir Lára.

„Mitt helsta ráð er einfaldlega: Ekki ofhugsa þetta. Ég nota oft dæmið um að standa á kletti og ætla að hoppa út í vatn. Því lengur sem þú stendur þarna, því meira ógnvekjandi verður það – og þú hættir kannski við. En ef þú hoppar bara strax, þá er það ekki eins skelfilegt. Ef einhver segir: „Mig langar í sóló ferðalag en veit ekki hvar ég á að byrja,“ þá segi ég: Byrjaðu á að spá í hvað þú vilt. Viltu göngur? Strönd og rólegt vibe? Borgarmenningu? Þetta er allt mismunandi og fer eftir því hvað hver og einn er að sækjast eftir.

Ég hef lært að maður getur eiginlega ekki planað allt, af því að maður veit í rauninni aldrei neitt með vissu. Þú getur lagt upp með nákvæma áætlun, en hlutirnir breytast samt. Þess vegna segi ég alltaf við fólk að plana ekki of mikið. Það er svo gott að geta sveigt, breytt um stefnu og leyft hlutunum að þróast. Ég hef oft endað á stöðum sem ég ætlaði mér aldrei að fara á, bara af því að ég kynntist einhverjum og slóst í för með þeim eða heyrði frá heimamanni um nýjan stað. Það er mikilvægt að hafa hugmynd um hvert mann langar og hvað mann langar að sjá en ekki hafa allt skrifað í stein. Ég vil frekar hafa svona yfirborðsáætlun, ekki niðurnjörvað skipulag. Ég bóka ekki allt fyrir fram, því það er dýrmætt að geta sagt: „Mig langar bara að vera lengur hér,“ og breytt planinu,“ segir Lára.

Hún kveðst einnig reglulega fá spurningar varðandi kostnaðinn og fjármögnunarhliðina á ferðalögunum.

„Ég held að margir haldi að þetta sé miklu dýrara en það er. Það fer auðvitað eftir því hversu mikinn lúxus maður vill. Ég er sjálf ekkert mikil lúxuspía og það eru svo margar leiðir til að gera þetta ódýrara. Þegar kemur að gistingu og flugi eru fullt af ódýrum valkostum. Ég fór til dæmis í sjálfboðaliðastarf þar sem ég fékk frítt húsnæði, fæði og jafnvel ferðir, og kynntist um leið ótrúlega góðu fólki.

Ég nota TikTok rosalega mikið til að fá hugmyndir og innblástur af því að ég er sjónræn týpa og þarf að sjá hlutina. Þar leita ég að stöðum, veitingastöðum og alls konar ábendingum.

Hvað varðar flugin þá hef ég yfirleitt sloppið vel. Það er dýrt að fljúga frá Íslandi til Asíu en maður getur fundið hagstæð flug. Ég ber saman á Google Flights, Skyscanner og fleiri síðum og reyni að vera sveigjanleg með dagsetningar. Ég hef líka oft bókað flug með mörgum millilendingum til að spara og það truflar mig ekki. Fyrir mér er það þess virði að fá ódýrara flug þó að það taki lengri tíma, en fólk er misjafnt hvað það varðar. Mér finnst til dæmis lítið að gista á lúxushóteli eða fara á dýra veitingastaði, en mér finnst miklu betra að eyða pening í tónlistarhátíðir og upplifanir.“

Lára er núna nýflutt aftur til Kaupmannahafnar.

„Ég er að vinna á markaðsskrifstofu, sem gefur mér ákveðinn sveigjanleika. Ég er alltaf að hugsa um næsta ferðalag. Því meira sem ég sé, því meira geri ég mér grein fyrir því hvað ég hef séð lítið. Mig langar mikið til Afríku, til dæmis til Tansaníu, Kenýa og Suður-Afríku, og líka að heimsækja fleiri lönd í Suður-Ameríku. Ég hef farið til Ástralíu, til Sydney og Brisbane, en langar aftur þangað. Og svo langar mig að heimsækja allt fólkið sem ég hef kynnst á leiðinni,“ segir Lára.

„Það eru auðvitað líka gallar við að ferðast einn. Maður er ekki að deila upplifuninni með nánum aðila, og þegar fólk heima spyr hvernig var þá svara ég oft bara: „Ótrúlega gaman.“ Mér fannst erfitt að miðla upplifuninni af því að enginn annar var þarna með mér. En á sama tíma er það líka fallegt, að upplifa eitthvað sem er bara mitt.

Mér finnst líka mikilvægt að fólk viti að það þarf ekki að fara í sex mánaða ferð um heiminn. Það má alveg fara einn í helgarferð til Berlínar eða einhvers staðar annars. Þetta þarf ekki að vera stórt eða flókið verkefni. Margir hugsa að þeir fari „einhvern tímann seinna“ þegar aðstæður breytast en það er líka hægt að byrja smátt. Kjarninn er að prófa að vera einn, treysta á sjálfan sig og upplifa eitthvað á eigin forsendum, jafnvel þótt það sé bara stutt ferð.“