Skýrsla Henrys: And­legt gjald­þrot enn og aftur

Það kom kannski ekki á óvart að orkustigið í vörninni í upphafi leiks væri ekki það sama og gegn Svíum. Spilað snemma, hálftóm höll, liðið í spennufalli og svo mætti áfram telja. Ég var alveg til í að fyrirgefa það því ég trúði ekki öðru en að strákarnir myndu ná að rífa sig í gang á endanum.

Því miður gerðist það aldrei. Varnarleikurinn var hreinasta hörmung lungann af leiknum og meirihluti skota Sviss voru galopin skot.

Ítrekað rúllaði Sviss út rauða dreglinum fyrir okkar menn og bauð þeim að taka leikinn yfir en strákarnir þáðu það ekki. Skutu sig þess í stað ítrekað í fótinn. Það var lyginni líkast að fylgjast með þessu.

Snemma í seinni hálfleik fór hugurinn að reika til Katowice þar sem Ísland tapaði á ótrúlegan hátt gegn Hvíta-Rússlandi, 39-38. Ég þurfti því miður að upplifa þann harmleik og þessi í kvöld var líklega enn sárari.  Lið Sviss er reyndar talsvert öflugra en þetta hvít-rússneska lið. Það gat ekkert.

Það var alveg sama hvað við reyndum til þess að kveikja neistann og spóla yfir Svissarana. Það bara gekk ekki. Bjöggi klikkaði í tvígang yfir völlinn og meira að segja Viggó átti lélega sendingu á ögurstundu svo eitthvað sé tínt til.

Ég fullyrði það að ekkert af bestu landsliðum heims myndi slátra Svíum á heimavelli og kasta svo mótinu frá sér gegn Sviss. Það er rannsóknarefni af hverju svona ótrúlegar sveiflur geta orðið á leik íslenska handboltalandsliðsins.

Þetta er ekkert annað en andlegt gjaldþrot. Ísland er með betra lið en Sviss og það gæti orðið langt þangað til okkar menn fá eins gott tækifæri á undanúrslitum og núna. Þetta var nefnilega algjört dauðafæri.

Það er þyngra en tárum taki að sætta sig við að Ísland fer kannski ekki í undanúrslit út af jafntefli gegn Sviss. Ef svo fer eru þetta sögulegar hörmungar.

Við höfum síðustu ár þurft á aðstoð að halda til að komast þangað sem við viljum komast. Það hefur aldrei gerst. Við höfum aldrei fengið aðstoðina. Ég býst því ekki við neinu núna.