Utan vallar: Betra er frensí en fá­læti

Á föstudaginn byrjar EM-ball íslenska liðsins gegn Ítalíu á Íslendingaslóðum í Kristianstad í Svíþjóð. Auk Íslands og Ítalíu eru Pólland og já, Ungverjaland, í F-riðli mótsins. Tvö efstu lið riðilsins komast í milliriðil ásamt tveimur efstu liðunum úr riðlum D og E. Hann verður leikinn í Malmö og tvö efstu liðin fara svo í undanúrslit.

Sé bara litið á mannvalið er engin furða að væntingarnar til íslenska liðsins séu miklar. Ísland getur stillt upp útilínu sem spilar öll í Magdeburg, sem vann Meistaradeild Evrópu á síðasta tímabili og er líklega sterkasta liði heims um þessar mundir. Tveir þeirra, Ómar Ingi Magnússon og Gísli Þorgeir Kristjánsson, eru að mati danska handboltasérfræðingsins Bent Nyegaard tveir af tíu bestu leikmönnum heims. Sá þriðji í Magdeburgar-tríóinu, Elvar Örn Jónsson, er svo frábær alhliða leikmaður og besti varnarmaður íslenska liðsins og fáir varnarmann í bransanum standa honum framar.

Markvörður íslenska liðsins, Viktor Gísli Hallgrímsson, leikur með Barcelona og Janus Daði Smárason er á leið þangað. Haukur Þrastarson er stoðsendingahæsti leikmaður þýsku úrvalsdeildarinnar, Bjarki Már Elísson leikur með stórliði Veszprém og kollegi hans í vinstra horninu, Orri Freyr Þorkelsson, er í stöðugri sókn og var besti útileikmaður Íslands á HM í fyrra. Í hinu horninu raðar Óðinn Þór Ríkharðsson inn mörkum. Og línumannsstaðan, sem er að flestra mati helsta veikleikastaða Íslands, er skipuð þremur leikmönnum í fínum liðum í þýsku úrvalsdeildinni. Svo mætti áfram telja. Þetta lið er vel vopnum búið, á góðum aldri og verið saman í nokkur ár.

En það er en. Frá því að Ísland endaði í 5. sæti á EM í Danmörku 2014 hefur liðið aldrei endað ofar en í 6. sæti á stórmóti (EM 2022) og aðeins tvisvar til viðbótar, á EM 2024 og HM 2025, verið á meðal tíu efstu liða. Það er því ekki að furða að við sem tölum liðið upp og eigum að vita eitthvað um þetta verðum svolítið kindarlegir þegar talið er upp úr kössunum í lok hvers janúar undanfarinn áratug eða svo.

Á samt að hætta að gera væntingar til íslenska liðsins og keyra á þeirri uppgerðarhógværð sem einkenndi umræðuna um það, meira að segja á bestu árum þess? Hafa vaðið fyrir neðan sig? Vera með bæði belti og axlabönd til að forðast að missa buxurnar niður um sig?

Það er bara ekkert gaman þótt einhvers konar millivegur sé líklega vænlegastur. Í klassísku janúar-norpi er hægt að ylja sér við handboltabálið sem kviknar hvert ár. Og hvað með það þótt landinn brenni sig stundum á loganum sem Geirsson og aðrir tendra af einskærum áhuga og ástríðu fyrir leiknum sem flestir Íslendingar eru með á heilanum í byrjun hvers árs.

Þessi mikli handboltaáhugi Íslendinga er nefnilega ekki sjálfgefinn. Þetta er frensí á Eurovision-skala. Eftir hvern sigur eiga leikmenn og þjálfarar að fá fálkaorðuna en eftir hvert tap á að gera þá útlæga. Eða eitthvað í þá áttina. 

Aðalatriðið er samt að fólki er ekki sama; því er annt um þetta lið. Þegar fálætið byrjar að láta á sér kræla þarf fyrst að hafa áhyggjur. Eins og staðan er núna er lítil hætta á því en áhuganum á aldrei að taka sem sjálfsögðum hlut.