Páskar: Ef þú mættir velja ein­hvern til að kross­festa

Hvernig stendur á því að mannkynið gat smíðað gervigreind en okkur hefur ekki tekist að bæta prentarann síðan Ron Livingston rústaði honum með hafnaboltakylfu í kvikmyndinni Office Space árið 1999?

Ef ég mætti velja einhvern einn til að krossfesta væri það sessunautur minn á annars hljóðlátri skrifstofunni, sem stundar „manspreading“ með raddfærunum þar sem hann „dregur upp sviðsmyndir“ á Teams fundum liðlangan daginn, „hugsar út fyrir kassann“, „innleiðir ferla“, „lendir verkefnum“, „skalar upp“, „pivotar“ og „tekur samtalið“.

Pappakassalaga sálir

Skoðanakönnun sem var gerð í Bretlandi árið 2015 sýndi að 37% fólks á vinnumarkaði taldi starf sitt vera með öllu óþarft.

Ég trúi ekki á Guð, föður almáttugan, eða hans einkason Jesú Krist, sem getinn var af heilögum anda. Ég trúi hins vegar á þá kenningu að gagnsleysi starfs sé í réttu hlutfalli við hversu marga fundi sá sem sinnir því situr.

Fundir eru eins og forgarður vítis; ekki himnaríki en ekki helvíti, ekki frí en ekki vinna, heldur hamingjusnautt einskismannsland, eins og rauf í parketi á mörkum þess að vera til, þar sem pappakassalaga sálir sveima á vængjum sniðnum úr kennslubókum úr Harvard Business School, dæmdar til að upplifa veruleikann aðeins á hugmyndafræðilegum forsendum, að eilífu, amen, eins og viðfangsefni skýrslu.

Óvinur þess góða

„Fullkomnun er óvinur þess góða,“ heyrði ég CTO tæknifyrirtækis segja starfsfólki sínu á fundi. Hann vitnaði ekki í Voltaire, sem venjulega er eignað spakmælið, heldur bíómyndina BlackBerry, sem segir sköpunarsögu símaframleiðandans, sem naut hylli upp úr síðustu aldamótum en fór svo næstum á hausinn.

Því næst skipaði CTO-inn tíu manna stýrihóp sem falið var að hanna hinn fullkomna takka fyrir smáforrit fyrirtækisins.

Óhrædd myndi ég veðja „tupperware“ lönsinum mínum á að takkans verði jafnlangt að bíða og endurkomu lausnarans.

Refsing fyrir erfðasyndina

En það er ekki aðeins vinnan mín og þín sem er stundum eins og refsing fyrir erfðasyndina.

Eftirfarandi eru dæmi um starfsmenn sem sinntu draumadjobbinu en stóðu samt í sama stappi og við hin:

1) Mary Anning

Mary Anning fæddist árið 1799 í Dorset á Englandi.

Aðeins tólf ára fann Anning beinagrind af risaeðlu rétt hjá heimili sínu.

Anning varð einn færasti steingervingafræðingur Breta. Hún uppskar þó ekki eins og hún sáði.

Sem fátæk kona af verkamannastétt var henni haldið utan við vísindasamfélagið.

Hún sá sér farborða með því að selja steingervinga sem hún fann í bakgarðinum hjá sér.

Í síðustu viku var selt á uppboði bréf, sem Anning sendi óþekktum viðtakanda. Í bréfinu kvartar hún undan vinnunni og viðskiptavinunum og segist hafa fengið sig „fullsadda af steingervingum“.

Árið 2020 fór Kate Winslet með aðalhlutverk í kvikmynd sem byggð var á ævi Anning.

2) Johann Sebastian Bach

Verk eftir þýska tónskáldið Johann Sebastian Bach eru á efnisskrá tónleika Víkings Ólafssonar í Hörpu í kvöld.

Þótt tónlist Bach teljist nú meistaraverk var Bach sjaldnast metinn að verðleikum af vinnuveitendum sínum.

Árið 1708 tók Bach við stöðu hirðorganista í Weimar. Þegar yfirmaður Bach, hertoginn Wilhelm Ernst, gekk framhjá organistanum í stöðu „capellmeister“, æðstu tónlistarstöðu við hirðina í Weimar, var Bach nóg boðið. Hann sótti um nýja vinnu og fékk hana.

Hertoginn tók hins vegar uppsögn Bach svo illa að hann stakk tónskáldinu í fangelsi. Taldi hann víst að Bach myndi snúast hugur við refsinguna.

Bach var hins vegar þekktur fyrir þrjósku. Eftir fjögurra vikna fangelsisvist átti hertoginn ekki annarra kosta völ en að láta hann lausan.

Sagt er að í prísundinni hafi Bach unnið að Das Wohltemperierte Klavier sem einmitt er á efnisskránni í kvöld.

3) Herman Melville

Skáldsagan Mobý Dick var að sögn innblásin af sönnum atburði en árið 1820 skallaði búrhvalur skip við Galapagoseyjar með þeim afleiðingum að það sökk.

Litlar vísbendingar höfðu fundist fyrir slíkri hegðun hjá búrhvölum þangað til í síðustu viku þegar vísindamenn birtu nýja rannsókn og drónamyndbönd af búrhvölum sem skölluðu hver annan við leik.

Höfund Mobý Dick, Herman Melville, dreymdi um frægð og frama sem rithöfundur. Þótt Mobý Dick þyki nú klassík fannst samtímamönnum Melville lítið til verka hans koma.

Eftir að Mobý Dick floppaði neyddist Melville til að fá sér það sem gárungarnir kalla „alvöru vinnu“. Hann varði ævinni við skriffinnsku sem tollvörður í New York.

4) Leonardo da Vinci

Í dag, skírdag, minnast menn síðustu kvöldmáltíðarinnar sem Jesú deildi með lærisveinum sínum.

Frægasta myndlýsing á samkomunni er veggmynd sem Leonardo da Vinci málaði í klaustri í Mílanó.

Da Vinci gegndi draumastarfinu. Engu að síður var hann haldinn epískri frestunaráráttu.

Segir sagan, að hann hafi starað á Síðustu kvöldmáltíðina heilu og hálfu dagana þegar verkið var í vinnslu án þess svo mikið sem lyfta pensli.

Aðgerðaleysið gramdist príornum í klaustrinu, sem kvartaði undan da Vinci.

Á myndlistarmaðurinn að hafa sagst vera í vandræðum með að finna rétta andlitið á Júdas og hótað því að ef príorinn hefði sig ekki hægan notaði hann andlitið á honum sem innblástur.

Ef þú mættir velja einhvern til að krossfesta, hver yrði fyrir valinu?

Gleðilegt páskafrí!