Vestfjarðaglæpasaga sem kemur á ó­vart

Bókin Í djúpinu vakti athygli mína í Bókatíðindum nú í nóvember. Þetta er önnur skáldsaga Margrétar S. Höskuldsdóttur og er hún gefin út af Forlaginu. Ég verð að viðurkenna að fyrri bók hennar, Dalurinn, fór alveg framhjá mér þó hún hafi vissulega ekki farið framhjá okkur hér á Lestrarklefanum á sínum tíma.

Í djúpinu fjallar um lögreglukonuna Rögnu og félaga hennar Berg sem fá inn á borð til sín morðmál sem gerist í Reykjavík en þar finnst athafnamaðurinn Þórður látinn í heitum potti við heimili sitt. Fyrst beinast böndin að félögum mannsins en þegar Ragna og Bergur fara að skoða málið nánar fer það að teygja anga sína vestur á firði.

Sagan flakkar um í tíma frá fyrstu blaðsíðu. Hún gerist á árinu 2023 og fyrst flakkar sagan um nokkra daga en svo fer hún reglulega aftur í atburði sem gerðust árið 1985. Í byrjun kynnumst við Þórði og konu hans Evu sem eru nýflutt í hús sitt og bjóða vinum Þórðar í matarboð heim til sín. Þar kynnumst við þeim og fáum innsýn inn í líf þeirra og tengsl Þórðar við vini sína. Vini sem hann hefur þekkt frá því á unglingsaldri og eru nú viðskiptafélagar hans. 

Þórður er grunnhygginn náungi sem virðist meta flottheit og ríkidæmi meira en annað. Honum virðist ekki sérlega annt um vini sína og því er ekki skrítið að böndin beinist fyrst að þeim þegar hann finnst myrtur.

 Ragna fer að eltast við þræði málsins og finnur á sér að hlutirnir eru ekki eins einfaldir og þeir líta út fyrir að vera. Þræðirnir teygja sig til atburða sem gerðust í heimavistarskóla á Reykjanesi árið 1985. Ragna endar á að fara vestur á firði ásamt Bergi að rannsaka málið.

Þétt flétta með óvæntum endi

Þetta er ekki í fyrsta sinn sem gefin er út íslensk spennusaga þar sem morð á sér stað og það tengist vinum þess látna á einhvern hátt og teygir sig jafnvel í fortíðina með tilheyrandi tímaflakki. Þetta er heldur ekki í fyrsta sinn þar sem lögreglupar rannsakar málið, lögreglupar þar sem annað er með samviskubit yfir að sinna ekki fjölskyldu sinni nógu vel og hitt er að glíma við hjónabandsörðugleika. Svo nei, kannski er ekki verið að finna upp hjólið þarna, en ég vil meina að það eigi það sama við um spennusögur og á svo oft við um ástarsögur. Þó verið sé að tikka í box sem oft hafa verið nýtt áður við skrif slíkra sagna að þá þýðir það ekki að það sé ekki frumleiki í sögunni og eitthvað nýtt.

Umfjöllunina í heild sinni má lesa hér. Fleiri bókadóma er að finna á Lestrarklefinn.is.