„Hann deyr á meðan ég er bókstaflega í flugvélinni“

Sverrir var átta ára þegar hann fékk að vita að maðurinn sem hann taldi föður sinn væri það í raun ekki, heldur ætti hann líffræðilegan föður í Þýskalandi, þennan á myndinni hér að ofan. Sverrir kynntist honum en þeir áttu alltaf í erfiðu sambandi. 

Þegar Sverrir komst að því við jarðarför föður síns að hann ætti líka systur sem hann hafði ekki vitað af, upphófst tíu ára leit sem lauk í fyrra. Hann fann systur sína í Frakklandi.

Í Íslandi í dag lýsir Sverrir augnablikinu þegar hann hitti föður sinn í fyrsta sinn, og síðan systur sína áratugum síðar:

„Hæ pabbi“

 Fjölskyldusaga Sverris er flóknari en gengur og gerist. Hann hitti föður sinn í fyrsta skipti ellefu ára.

„Ég átti bara að hitta einhvern. Og ókei, við berum sama blóð í æðum okkar, en bara: „Hæ pabbi.“ Þegar hann hefur ekkert verið inni í lífi mínu og ég átti þarna rosa sterka fígúru þarna áður fyrr sem var mín föðurímynd,“ segir Sverrir.

Sverrir hafði talið fram að átta ára aldri að annar maður væri faðir hans en þegar leiðir þess manns og móður Sverris skildu var Sverri tilkynnt um að málið væri töluvert flóknara. Móðir Sverris hafði fengið þau ráð frá sálfræðingi að segja Sverri rúmlega tveggja ára að hinn maðurinn væri faðir hans. 

„Sú ákvörðun er tekin af móður minni, ég skil það alveg að ákveðnu leyti. Þetta er erfið ákvörðun. Kannski hefði maður gert þetta einhvern veginn öðruvísi en svona voru bara tímarnir og tíðarandinn kannski aðeins öðruvísi. Heimurinn var ekki eins vel tengdur og þetta var bara erfitt. Þetta ástand sem er þá skapað þarna, að ég fái þarna kjarnafjölskyldu, með móður minni og þessum manni, var auðvitað mikill hamingjutími í mínu lífi,“ segir Sverrir.

Högg í magann

Eftir að Sverrir komst í samband við raunverulegan föður sinn, átti hann í stopulu og stormasömu sambandi við hann. Hann heimsótti hann til Þýskalands sem unglingur.

„Faðir minn var alltaf að glíma við áfengi og vandamál tengd því. Hann var fúnkerandi, hélt starfi og þess háttar en hann var dálítið erfiður í umgengni oft. Undir lok einnar ferðarinnar heyri ég að faðir minn er að hringja í móður mína, að kvarta yfir því að ég sé ekki nægilega opinn, virði ekki minn bakgrunn, ekki opinn fyrir því að vilja kalla hann föður, og sé matvandur og hvaðeina. Það sem gerist svo þarna er að ég flýg svo heim og hann veit ekki að ég heyri þetta og það sem gerist svo er bara „radio silence“ í sjö ár, þar sem við bara tölum ekkert saman,“ segir Sverrir.

Svo taka feðgarnir aftur upp þráðinn en hann slitnar svo aftur, allt þar til Sverrir ákveður að flytja til Þýskalands til að fara í nám. Nú ætlaði hann að ná tökum á þýskunni, þjóðmenningunni og sanna fyrir föður sínum að hann væri enginn aukvisi sinnar ættar. Í þrjósku sinni vildi hann bíða með samskipti við föður sín þar til hann væri kominn með gráðu, kominn með tungumálið, en þá fær hann vont símtal.

„Þá kemur bara í ljós að hann kom með illkynja krabbamein í lifrina og ég auðvitað bara búmm, bara högg í magann skilurðu. Ég ætla ekki að pakka neinu niður, ég ætla bara að hlaupa í U-Bahnið, í lestina, og ég er að koma. Hann segir bara það er enginn tilgangur, hann er bara í öndunarvél. Svo fer ég til mömmu og held utan um hana algerlega niðurbrotinn, og flýg svo til Kölnar morguninn eftir. Hann deyr á meðan ég er bókstaflega í flugvélinni, örugglega kominn nálægt Bonn og við það að fara að lenda,“ segir Sverrir.

Í jarðarför föður síns er Sverrir að fletta í myndaalbúmi og sér mynd af föður sínum ungum með konu upp á arminn. Hver er þetta? Þetta er sú franska, segja ættingjar hans. Ekki meira um það að segja, og Sverrir fer að hugsa um eitthvað annað. En í bílnum á leiðinni út á flugvöll nefnir frænka hans hálfsystur hans. Þá hófst tíu ára leit, sem lauk í fyrra.

„Það var bara gæsahúð að fara um mig. Þetta er að gerast, þarna var ég 35 ára að verða 36 og ég er búinn að vera í þessum þjösning í tíu ár. Ég ætla ekki að segja að þetta hafi verið uppgjör, en þetta var auðvitað bara ein áhrifaríkasta stund lífs míns,“ segir Sverrir.