Neyðarkall frá neytanda Atli Fannar Bjarkason skrifar 5. nóvember 2011 06:00 Yarisinn skrikaði til í hausthálkunni þar sem ég lagði fyrir utan Ríkið á fimmtudag. Sumardekkin eru ennþá undir, en ég hef litlar áhyggjur. Þetta er enginn vetur núorðið. Í þann mund sem ég ætla að vippa mér innfyrir bíður mín fyrirsát: rauðklæddur björgunarsveitarmaður með hjálm á höfði. Rétt eins og á sama tíma í fyrra reynir hann að pranga inn á mig Neyðarkalli. Ég fer undan í flæmingi en segi honum að lokum að ég sé búinn að kaupa. (Í hitt í fyrra en hvít lygi hefur aldrei skaðað neinn). 1-0 fyrir mér. En Það er eins og við manninn mælt og síðustu dagar hafa verið nákvæmlega eins. Björgunarsveitarmenn hafa ekki látið mig í friði frá því að tilkynningin um að mánaðarlaunin hefðu verið lögð inn á reikninginn barst í símann minn. Hvert sem ég fer bíða þessir sjálfskipuðu riddarar lífsbjargarinnar eins og forframaðar barnapíur og reyna að pranga inn á mig varningi sem er lítið annað en ódýrar lyklakippur. Ég gæti keypt lyklakippu sem rýmir helmingi fleiri lykla á helmingi lægra verði í næstu lágvöruverðsverslun. Björgunarsveitarmenn virðast ófærir um að skilja þessa röksemdafærslu, sama hvað ég fer oft með sömu ræðuna. Stærð Neyðarkallsins er umræða útaf fyrir sig. Ég hef reyndar ekki kynnt mér kallinn sérstaklega í ár, en ég er viss um að hann er minni en þeir sem hafa verið seldir undanfarin ár. Við erum að fá sífellt minna fyrir peninginn. Hversu lengi á að níðast á neytendum með svikinni vöru? Hann þarf að minnsta kosti að vera á stærð við löngutöng fullorðins manns til að þess að geta fallist undir skilgreininguna sem lyklakippa samkvæmt viðurkenndum ISO-staðli. Í ár segi ég nei. Ég er hættur að verða við ósanngjörnum og ósvífnum kröfum björgunarsveitamanna. Neyðarkallinn kostar 1.500 krónur og í ár fara þær í bjórsjóðinn. Ég þarf líka að eiga nóg fyrir bensíni. Í kvöld reima ég nefnilega á mig strigaskóna, renni upp vindjakkanum úr Rúmfatalagernum (sem er svo gott sem vatnsheldur), slekk á símanum, set bjórkassann í skottið á Yarisnum og tek stefnuna upp á heiðar. Ég er farinn á rjúpu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Atli Fannar Bjarkason Mest lesið Flokksformaðurinn sem styður þjóðarmorð Hjálmtýr Heiðdal Skoðun „Forsjárdeila“ er ekki sönnunargagn í sakamálarannsókn Sigrún Sif Eyfeld Jóelsdóttir Skoðun Nokkrar staðreyndir um frítt í strætó fyrir börn og ungmenni í Hafnarfirði Árni Rúnar Þorvaldsson Skoðun Flott að fá það á hreint, Þorgerður Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Bændur, páskalamb og sjókvíaeldi Jóhann Helgi Stefánsson Skoðun Húsnæðismarkaðurinn á Íslandi: Kerfisvandi – en líka tæknilegt tækifæri Sigurður Sigurðsson Skoðun Fæðuöryggi byrjar hér heima Þórarinn Ingi Pétursson Skoðun Horn í síðu fyrirtækjareksturs Diljá Matthíasardóttir Skoðun Hver ber ábyrgð á heimilisleysi á Íslandi? Bjartur Hrafn Jóhannsson Skoðun Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun
Yarisinn skrikaði til í hausthálkunni þar sem ég lagði fyrir utan Ríkið á fimmtudag. Sumardekkin eru ennþá undir, en ég hef litlar áhyggjur. Þetta er enginn vetur núorðið. Í þann mund sem ég ætla að vippa mér innfyrir bíður mín fyrirsát: rauðklæddur björgunarsveitarmaður með hjálm á höfði. Rétt eins og á sama tíma í fyrra reynir hann að pranga inn á mig Neyðarkalli. Ég fer undan í flæmingi en segi honum að lokum að ég sé búinn að kaupa. (Í hitt í fyrra en hvít lygi hefur aldrei skaðað neinn). 1-0 fyrir mér. En Það er eins og við manninn mælt og síðustu dagar hafa verið nákvæmlega eins. Björgunarsveitarmenn hafa ekki látið mig í friði frá því að tilkynningin um að mánaðarlaunin hefðu verið lögð inn á reikninginn barst í símann minn. Hvert sem ég fer bíða þessir sjálfskipuðu riddarar lífsbjargarinnar eins og forframaðar barnapíur og reyna að pranga inn á mig varningi sem er lítið annað en ódýrar lyklakippur. Ég gæti keypt lyklakippu sem rýmir helmingi fleiri lykla á helmingi lægra verði í næstu lágvöruverðsverslun. Björgunarsveitarmenn virðast ófærir um að skilja þessa röksemdafærslu, sama hvað ég fer oft með sömu ræðuna. Stærð Neyðarkallsins er umræða útaf fyrir sig. Ég hef reyndar ekki kynnt mér kallinn sérstaklega í ár, en ég er viss um að hann er minni en þeir sem hafa verið seldir undanfarin ár. Við erum að fá sífellt minna fyrir peninginn. Hversu lengi á að níðast á neytendum með svikinni vöru? Hann þarf að minnsta kosti að vera á stærð við löngutöng fullorðins manns til að þess að geta fallist undir skilgreininguna sem lyklakippa samkvæmt viðurkenndum ISO-staðli. Í ár segi ég nei. Ég er hættur að verða við ósanngjörnum og ósvífnum kröfum björgunarsveitamanna. Neyðarkallinn kostar 1.500 krónur og í ár fara þær í bjórsjóðinn. Ég þarf líka að eiga nóg fyrir bensíni. Í kvöld reima ég nefnilega á mig strigaskóna, renni upp vindjakkanum úr Rúmfatalagernum (sem er svo gott sem vatnsheldur), slekk á símanum, set bjórkassann í skottið á Yarisnum og tek stefnuna upp á heiðar. Ég er farinn á rjúpu.
Nokkrar staðreyndir um frítt í strætó fyrir börn og ungmenni í Hafnarfirði Árni Rúnar Þorvaldsson Skoðun
Húsnæðismarkaðurinn á Íslandi: Kerfisvandi – en líka tæknilegt tækifæri Sigurður Sigurðsson Skoðun
Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun
Nokkrar staðreyndir um frítt í strætó fyrir börn og ungmenni í Hafnarfirði Árni Rúnar Þorvaldsson Skoðun
Húsnæðismarkaðurinn á Íslandi: Kerfisvandi – en líka tæknilegt tækifæri Sigurður Sigurðsson Skoðun
Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun